Het is gewoon even wennen, een week waarin ik niet kan schilderen, terwijl ik dat net acht weken dag in dag uit gedaan heb. Wat ik nu zou schilderen is niet droog om mee te nemen, dus doe ik maar niks.
Ik ben wel bezig met mijn evaluatieverslag voor de Fundacion en ook voor mezelf. Het probleem is dat het acht weken hier alleen zijn zoveel verandert in je gedachtewereld en hoe je over je toekomst denkt, dat je dat niet even op je weblog kan zetten. Ik ben altijd erg open maar bepaalde zaken zijn voor mezelf niet helemaal duidelijk, laat staan dat ik ze aan iedereen uit kan leggen.
Dat is een van de moeilijke zaken van het alleen zijn: het uiten van je gedachten. Ik ben beslist een gelukkig mens, ik kan doen en laten wat ik wil, ik heb te eten en te drinken, een dak boven mijn hoofd, ik word door niets of niemand bedreigd en ik voel me heel gezond. Je mist een maatje voor je intimiteiten, maar daar staat tegenover, dat je met iedereen kunt omgaan zonder daarmee een ander te kwetsen. Verder hoef ik mijn verdriet aan niemand uit te leggen, maar ik moet het wel zelf afhandelen.
Al met al geen reden tot klagen. Ik heb besloten om morgen nog een dagje naar Tabarca te gaan, het museum daar te bezoeken en het kerkhof aan de meest oostelijke punt van het bijna 2 km lange eiland. Verder mijn fototoestel mee om de natuur daar vast te leggen en natuurlijk mijn zwembroek om in het heldere water te poedelen.
Morgenavond ben ik dus wat later om mijn weblog bij te werken.
Nu ik eraan denk: als je dubbelklikt op de foto’s, worden ze groot weergegeven en kun je details zien van mijn leven hier. Groetjes en tot morgen, Jan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten