Het is inmiddels donderdagmorgen heel vroeg. Zojuist is de laatste schilderles beeindigd en we hebben samen even een drankje gedronken en een hapje gegeten alvorens afscheid te nemen voor ruim 7 weken. Beneden draait de wasmachine en ik zit nog even tv te kijken als ik tot deze overdenking kom. De tv vertoont een film over mensen met een beperking, die 900 km afleggen over het Himalaya gebergte. Mooie beelden, maar vooral de moed en doorzettingsvermogens van deze mensen brengen je aan het denken. Het doet me denken aan de tochten, die ik van plan ben te gaan maken. Zonder handicap en minder zwaar, maar juist dat doet bij mij het respect voor deze mensen toenemen. Ik zal ook komende weken beslist af en toe moeten afzien, maar dat is niets vergeleken bij wat deze mensen moeten presteren. Ik ben gezond, ik ga vrijwillig en ik weet zeker dat het onvergetelijk zal zijn. Mijn enige handicap is het verdriet, dat ik af en toe heb vanwege het alleen zijn en het gemis van mijn naasten. Maar ik kies daar zelf voor, dus niet klagen. Verder vind ik het heel fijn om een kijkje te mogen nemen in het leven van Loek strik en zijn gezin. In 1971 is hij geëmigreerd, nadat we vanaf ons 4e jaar samen opgegroeid zijn. We waren toen allebei 24 jaar oud. Ik net getrouwd en Loek nog alleen. Ik heb toen nooit beseft, dat ik hem de rest van mijn leven zou blijven missen. Samen opgegroeid en lief en leed gedeeld, elkaar een beetje opgevoed en daarna moet je het ineens alleen doen.
Nu mag ik iets van zijn leven gaan meemaken en regelmatig praten we over ons gezamenlijk plan om onze ervaringen aan elkaar te toetsen en dit vast te leggen. Tegenvoeters zijn we geworden, terwijl we als buurjongetjes begonnen zijn.
Ik laat op de foto's een beeld zien van mijn leefruimte met foto's van kinderen, vrienden etc. en kleine souveniertjes; zo kijk ik ze iedere avond aan als ik in mijn luie stoel even tv zit te kijken. Ze vertegenwoordigen de symptomen van mijn leven; achter ieder prentje zit een verhaal met leuke ervaringen maar ook verdriet. Op de andere foto staat de bagage die ik morgen meeneem naar de andere kant van de wereld en die me moet helpen om de komende 7 weken door te komen en te genieten en vooral ook heel veel te denken. Ik verheug me en ben echt blij, dat ik de mogelijkheid heb dit soort reizen te maken. Ik groet op voorhand alle lezers en dank hen voor hun aandacht. Mijn gedachten zullen regelmatig bij jullie zijn. Laten we er samen iets moois van maken.