Een Gelukkig Nieuwjaar…
De viering was wat anders dan gebruikelijk, op het oment suprême (12 uur s’nachts), lag ik heerlijk te slapen in mijn tent, toen ik wakker werd van geroezemoes…..dat was het dan, het nieuwe jaar was begonnen. Daarna proberen door te slapen, maar het was zo koud, dat ik halverwege de nacht eruit moest om me in de kleren te hijsen, omdat doorslapen anders niet mogelijk was. Om kwart over elf kreeg ik nog een telefoontje van Marianne en Jan Voets, die oliebollen stonden te bakken, ze herinnerden me even aan de komende gebeurtenis. Het bleef rustig op de camping en vanmorgen om 7 uur stond ik onder de douche om tegen half negen de tocht aan te vangen naar de twee meren tussen de vulkanen. Het was werkelijk uitgelezen weer voor deze tocht, de zon scheen, er waren geen wolken en slechts weinig wind en dat is de hele dag zo gebleven. De toch was langer dan ik dacht, mooier dan ik hoopte en eigenlijk zwaarder dan ik aankon. Dat laatste merkte ik natuurlijk pas aan het einde; ik was pas over 4 uur terug op de camping, moe maar tevreden en veel mooie foto’s. Gelukkig een paar andere wandelaars ontmoet, waardoor ikzelf ook op een van de foto’s kwam te staan. Ik ga niet meer herhalen hoe mooi alles wat; de foto’s proberen het weer te geven, maar de werkelijkheid is onvergetelijk en dat is deze hele dag geworden. Een nieuwjaarsdag om nooit meer te vergeten. Onderweg ook nog terloops een waterval ontmoet en daar even pauze gehouden, gewoon even naar het neerstortende water kijken. Morgen ga ik een stukje rijden richting de kust, precies weet ik het nog niet, maar ik moet ook eerst aan geld en benzine zien te komen, ook dat is niet altijd makkelijk. Verder wens ik iedereen een gezond Nieuwjaar. Groetjes Jan uit Whakapapa village.
De viering was wat anders dan gebruikelijk, op het oment suprême (12 uur s’nachts), lag ik heerlijk te slapen in mijn tent, toen ik wakker werd van geroezemoes…..dat was het dan, het nieuwe jaar was begonnen. Daarna proberen door te slapen, maar het was zo koud, dat ik halverwege de nacht eruit moest om me in de kleren te hijsen, omdat doorslapen anders niet mogelijk was. Om kwart over elf kreeg ik nog een telefoontje van Marianne en Jan Voets, die oliebollen stonden te bakken, ze herinnerden me even aan de komende gebeurtenis. Het bleef rustig op de camping en vanmorgen om 7 uur stond ik onder de douche om tegen half negen de tocht aan te vangen naar de twee meren tussen de vulkanen. Het was werkelijk uitgelezen weer voor deze tocht, de zon scheen, er waren geen wolken en slechts weinig wind en dat is de hele dag zo gebleven. De toch was langer dan ik dacht, mooier dan ik hoopte en eigenlijk zwaarder dan ik aankon. Dat laatste merkte ik natuurlijk pas aan het einde; ik was pas over 4 uur terug op de camping, moe maar tevreden en veel mooie foto’s. Gelukkig een paar andere wandelaars ontmoet, waardoor ikzelf ook op een van de foto’s kwam te staan. Ik ga niet meer herhalen hoe mooi alles wat; de foto’s proberen het weer te geven, maar de werkelijkheid is onvergetelijk en dat is deze hele dag geworden. Een nieuwjaarsdag om nooit meer te vergeten. Onderweg ook nog terloops een waterval ontmoet en daar even pauze gehouden, gewoon even naar het neerstortende water kijken. Morgen ga ik een stukje rijden richting de kust, precies weet ik het nog niet, maar ik moet ook eerst aan geld en benzine zien te komen, ook dat is niet altijd makkelijk. Verder wens ik iedereen een gezond Nieuwjaar. Groetjes Jan uit Whakapapa village.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten