Het is weer niet onder woorden te brengen hoe ik genoten heb van de Abel Tasman Track, hier langs de noordkust van het zuidereiland. In alle stilte met alleen het geluid van vogels, watervalletjes en af en toe het omslaan van de golven van de helderblauwe zee is het intens genieten van alles wat de natuur hier te bieden heeft. Ik besef dat ik in herhalingen val, maar ik kan hier niet genoeg van krijgen en ben telkens weer onder de indruk van de nieuwe ervaringen die iedere wandeling met zich meebrengt. Eerst vanmorgen vroeg het tegenlicht over het laagwater. Het was om 7.00 uur low tide (eb) en aangezien ik eerst een rivierbedding door moest was het dus vroeg starten. Daarna onderweg de structuren in het gebladerte. Hier groeien heel andere bomen dan bij ons en de structuren leveren verrassende composities op. Ik fotografeer die, net als in Spanje vorig jaar de rubberbomen, verzamel ze en wil ze daarna gebruiken als inspiratiebron voor het schilderen. Ik stuur een paar voorbeelden mee met dit bericht. Af en toe een pauze gehouden op een goudgeel strandje en ook daar genieten van boomstronken, door de zee tot beelden gevormd, gewoon wat keien en schelpjes.
Ik was omstreeks drie uur op de geplande eindbestemming Anchorage Bay en zowaar verscheen er na enige tijd zomaar een watertaxi, die me weer terugbracht naar het beginpunt zo’n 15 km terug. Ongeregeld vervoer en ik vroeg me in mijn eentje af of er wel iets zou komen en ja hoor er kwam zo’n roestvrij stalen scheurijzer, dat met een gang van 60 km per uur over de golven bonkte. Ik was echt moe aan het einde vanwege het klimmen en dalen en de rugzak van 10 kilo, want je moest eten, drinken, regenkleding, etc. meenemen. Onderweg is er behoudens drinkwater uit de riviertjes niets te krijgen. Ik heb nog drie dagen om in dit gebied rond te zwerven alvorens naar Wellington af te reizen om daar met mijn vriend en zijn familie kerst te vieren.
Groetjes en ik denk aan jullie met 10 graden vorst en sneeuw…..40 graden kouder dan hier!
Ik was omstreeks drie uur op de geplande eindbestemming Anchorage Bay en zowaar verscheen er na enige tijd zomaar een watertaxi, die me weer terugbracht naar het beginpunt zo’n 15 km terug. Ongeregeld vervoer en ik vroeg me in mijn eentje af of er wel iets zou komen en ja hoor er kwam zo’n roestvrij stalen scheurijzer, dat met een gang van 60 km per uur over de golven bonkte. Ik was echt moe aan het einde vanwege het klimmen en dalen en de rugzak van 10 kilo, want je moest eten, drinken, regenkleding, etc. meenemen. Onderweg is er behoudens drinkwater uit de riviertjes niets te krijgen. Ik heb nog drie dagen om in dit gebied rond te zwerven alvorens naar Wellington af te reizen om daar met mijn vriend en zijn familie kerst te vieren.
Groetjes en ik denk aan jullie met 10 graden vorst en sneeuw…..40 graden kouder dan hier!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten