We moeten dankbaar zijn….
Gisteravond heb ik voor mijn tent gezeten en uren naar de zee gekeken met de ondergaande zon. In alle rust genietend van iets wat zo normaal en eenvoudig lijkt: de golven van de zee en het spel van het licht. Als je dan bedenkt, dat die zee 1000 den kilometers ver uitstrekt, met miljoenen vissen, planten, oneindige diepten en hoe mooi dat allemaal is, besef je hoe dankbaar je moet zijn om als mens hiervan te mogen genieten. Afgelopen weken heb ik eindeloos veel van de natuur hier genoten, van planten, bomen, vogels, rivieren, bergen, vulkanen, rust, stilte, etc. Allemaal onbeschrijfelijk mooi. Ik heb voor het eerst van mijn leven walvissen gezien, in vulkaankraters gelopen, het binnenste van de aarde geroken en gezien, echte stilte gehoord, echt schoon water geproefd en schone lucht ingeademd. Ik ben enorm dankbaar, dat ik dit heb mogen meemaken, in alle rust, en vooral dankbaar dat dit nog bestaat ergens op de wereld. Want eerlijk gezegd heb ik nog nooit zo’n in alle opzichten schoon land gezien. Natuur die nog niet door de mensen verknoeid is en de eigen schoonheid behouden heeft. In ons land is dat helaas niet meer te vinden, we zijn in Europa eeuwen bezig om de boel te verknoeien en die echte natuur zal helaas niet meer terug komen, al doet de natuur zijn best, de mens denkt teveel aan zichzelf en onze portemonnee vinden we belangrijker.
Laat op de avond, het was zo goed als donker, speelden nog vier kinderen in de zee. Gewoon met elkaar en de golven stoeien. Laten we zorgen, dat dit in ieder geval zo kan blijven. Als je Nieuw Zeeland meegemaakt hebt, besef je wat we in ons Europa stuk gemaakt hebben. Ik ben heel dankbaar, dat ik dit in ieder geval heb mogen zien, voelen, horen en ruiken.Vanmorgen heb ik het best leefbare stadje ter wereld bezocht: New Plymouth. Met een geweldig museum, dat je na binnenkomst direct boeit en blijft boeien, met de gewone dingen des levens, fantastisch. Daarna wandelde ik over de boulevard en daar waren een twintigtal beeldhouwers bezig de grote bergstenen om te vormen tot hun kunst, die vervolgens op 23 januari geveild gaat worden. Al met al een paar boeiende dagen en vanavond ga ik weer op
Gisteravond heb ik voor mijn tent gezeten en uren naar de zee gekeken met de ondergaande zon. In alle rust genietend van iets wat zo normaal en eenvoudig lijkt: de golven van de zee en het spel van het licht. Als je dan bedenkt, dat die zee 1000 den kilometers ver uitstrekt, met miljoenen vissen, planten, oneindige diepten en hoe mooi dat allemaal is, besef je hoe dankbaar je moet zijn om als mens hiervan te mogen genieten. Afgelopen weken heb ik eindeloos veel van de natuur hier genoten, van planten, bomen, vogels, rivieren, bergen, vulkanen, rust, stilte, etc. Allemaal onbeschrijfelijk mooi. Ik heb voor het eerst van mijn leven walvissen gezien, in vulkaankraters gelopen, het binnenste van de aarde geroken en gezien, echte stilte gehoord, echt schoon water geproefd en schone lucht ingeademd. Ik ben enorm dankbaar, dat ik dit heb mogen meemaken, in alle rust, en vooral dankbaar dat dit nog bestaat ergens op de wereld. Want eerlijk gezegd heb ik nog nooit zo’n in alle opzichten schoon land gezien. Natuur die nog niet door de mensen verknoeid is en de eigen schoonheid behouden heeft. In ons land is dat helaas niet meer te vinden, we zijn in Europa eeuwen bezig om de boel te verknoeien en die echte natuur zal helaas niet meer terug komen, al doet de natuur zijn best, de mens denkt teveel aan zichzelf en onze portemonnee vinden we belangrijker.
Laat op de avond, het was zo goed als donker, speelden nog vier kinderen in de zee. Gewoon met elkaar en de golven stoeien. Laten we zorgen, dat dit in ieder geval zo kan blijven. Als je Nieuw Zeeland meegemaakt hebt, besef je wat we in ons Europa stuk gemaakt hebben. Ik ben heel dankbaar, dat ik dit in ieder geval heb mogen zien, voelen, horen en ruiken.Vanmorgen heb ik het best leefbare stadje ter wereld bezocht: New Plymouth. Met een geweldig museum, dat je na binnenkomst direct boeit en blijft boeien, met de gewone dingen des levens, fantastisch. Daarna wandelde ik over de boulevard en daar waren een twintigtal beeldhouwers bezig de grote bergstenen om te vormen tot hun kunst, die vervolgens op 23 januari geveild gaat worden. Al met al een paar boeiende dagen en vanavond ga ik weer op
Geen opmerkingen:
Een reactie posten