Dagboek van Jan Roedoe

De laatste berichten

2010-01-10T17:52:00.000-08:00

De laatste berichten

De tijd vliegt voorbij, vrijdagavond stap ik weer op het vliegtuig en dan zijn 7 weken Nieuw Zeeland voorbij. Maar wat blijft is alles wat je ervaren hebt en wat in je binnenste staat opgeslagen. Voor mij zijn dat weer heel veel onvergetelijke zaken. Wat me op de eerste plaats geboeid heeft is de ongeschonden natuur met al haar ruigheid, grilligheden en zuiverheden. Hier is nog natuur en als je goed analyseert komt dat doordat er maar zo weinig mensen zijn op zo’n groot oppervlak. Relatief gezien wonen hier 40 maal zo weinig mensen op een vierkante kilometer als in Nederland. En die mensen wonen dan ook eigenlijk nog maar in een paar grote steden. Het zuidereiland heeft maar 1 miljoen inwoners en is 5 maal zo groot als Nederland. Veel ruimte betekent minder regels, minder verplichtingen maar wel meer verantwoordelijkheden ten aanzien van het in stand houden van de ongerepte en onbeschadigde natuur. En dat kun je hier goed merken. Men gaat heel bewust met het milieu om en alles wat je koop is “organic” of “unspread”. De mensen hebben minstens 3 of 4 verschillende afvalcontainers en alles wat gerecycled kan worden, wordt apart opgehaald.
Dat is ook allemaal veel makkelijker als je met minder mensen bent. Verder is het land economisch door haar geologische ligging veel meer op haar eigen ingesteld. Men is minder afhankelijk van het buitenland, omdat dat historisch zo gegroeid is; het buitenland ligt heel ver weg en zeker 150 jaar geleden, toen hier de bewoning op gang kwam met immigranten uit Engeland en Australië. Men was op zichzelf aangewezen en moest het met elkaar redden. Dat zit ook in de genen van de mensen die hier hun geluk kwamen zoeken.
Ik heb hier geweldig genoten en nog nergens zulke mooie en schone natuur aangetroffen. Ik zal nog lang nagenieten van deze reis en de mooie foto’s.
Afgelopen dagen was ik verstoken van telefoon en Internet; ik zat op Cape Palliser en Lake Ferry. Hierbij een paar foto’s van dit meest zuidelijke stukje van het Noordereiland. Ik heb wel moeten lijden die dagen; mijn tent werd bestookt met hevige stormen en regenval, zodat ik twee nachten weinig geslapen heb en nu een beetje het binnenland ben ingegaan om alles te laten drogen en te ordenen. Morgen reis ik naar Loek, om de laatste dagen met hem en zijn familie door te brengen in Wellington en omgeving. Vrijdagavond op het vliegtuig en zondag weer thuis. Het zal wennen zijn aan de temperatuur in Nederland, maar ik kan terugkijken op een fantastische reis.
Groetjes, Jan

van de Westust naar de Oostkust

2010-01-07T19:30:00.000-08:00

Van de Westkust naar de Oostkust…

Toen ik weg reed vanmorgen, wist ik nog niet waar ik heen zou gaan. Na een uurtje rijden stop ik meestal voor een kop koffie, die hier overigens overheerlijk is. Ik neem dan een Flat White een soort cappuccino maar dan zonder cacaopoeder. Echt heel lekker. Ik stopte in het plaatsje Bulls om daar een café te bezetten en tegenover dat café was de plaatselijke vvv. Hier heet dat een I-point en net bekomen van de heerlijke koffie liep ik even binnen. De dame daar was overijverig om me alles uit te leggen wat er in dat dorpje van 400 mensen te beleven viel. Ze liep met me mee naar buiten om alles wat spannend was, gewoon even aan te wijzen. Het dorp was niet groter dan een kruispunt met wat zijstraten. Overigens relatief groot; ik kom heel wat dorpen tegen die een eigen “gemeente” zijn met niet meer dan 10 huizen of 50 inwoners. Ik zal eens informeren hoe dat hier geregeld is. Of iedereen zomaar zijn eigen “community” kan beginnen. Ze wees naar een Hollandse winkel, een eigen museum, veel oude winkeltjes, etc. Dan toch ook maar even rondkijken en daar had ik achteraf geen spijt van. Het museum was een gezellige verzameling van oude spulletjes, waarin ook een Nederlander allerlei zaken in herkende: oude Philips radiootjes, die ik in mijn studietijd nog had zitten repareren om wat bij te verdienen, een oud AGA-fornuis en verder teveel om op te noemen. Gewoon alles gezellig bij elkaar gezet in een oud winkelpand naast het gemeentehuis. In een boekwinkeltje heb ik nog een tweedehands boekje gekocht over de vogeltjes hier, komt goed van pas om mijn foto’s te herkennen. Gezellig zitten kletsen met de oude baas, die het museum als vrijwilliger bemande. Hij vertelde dat ze nog een schuur vol hadden met spulletjes, die ze allemaal gewoon van de inwoners kregen. Verder had hij een stapel schoendozen vol met dossiers over allerlei onderwerpen, zoals het wrak van een schip, dat in de buurt lag en veel info over de spoorlijn, die ooit door het dorp kwam en waarvan de plaatselijke antiekhandelaar de oude lampen verkocht. Heel gezellig om daar rond te neuzen. Omdat het dorpje Bulls heette had men alle diensten en winkeltjes met het achtervoegsel “bull” gemaakt: het politiebureau heette de const-a-bull, het gemeentehuis de social-a-bull, en nog veel meer. Kijk maar op de richtingaanwijzer bij de vvv en probeer te herkennen wat ermee bedoelt wordt. Kortweg een paar gezellige uurtjes in Bulls. De vertaling van het woord bull wordt hier gebruikt als het Hollandse woord boel. Verder nog een foto van de zonsondergang gisteravond, nog mooier dan de avond daarvoor en tenslotte van de vuurtoren van Castlepoint aan de oostkust, waar ik tenslotte eind van de middag beland ben. Geen zonsondergang meer vanavond en ik denk dat ik de zonsopgang niet haal morgenochtend. Groetjes, Jan.
Inmiddels is het een dag verder, Internet lukte gisteravond niet en vanmorgen heb ik een wandeltocht van 10 km over het prachtige en verlaten strand gemaakt, daar doe ik dan ook nog een foto van bij. Groetjes Jan.

Het weer aan de andere kant

2010-01-05T20:00:00.000-08:00

Het weer hier aan de andere kant.

Het is hier, in het zuidwesten van het noordereiland op dit moment prachtig weer; veel dagen zon, een temperatuur van omstreeks 25 graden en altijd wel een beetje wind. Vooral die wind heeft veel invloed op de behaaglijkheid. Komt de wind uit het zuiden of zuidwesten, dan kan die enorm koud zijn. Tussen Antarctica en Nieuw Zeeland ligt behalve een paar duizend kilometer water, niets om de kou van de Zuidpool tegen te houden. Dat voel je behoorlijk. Het water van die zeeën is ook nog eens redelijk warm (ongeveer 14 graden het hele jaar door) en dat betekent veel verdamping, veel wolken en veel regen. Die wolken zien voor het eerst land in het zuidwesten van het zuidereiland en daar valt dan ook gemiddeld 8 meter regen per jaar en op de meeste dagen regent het daar dan ook. Dat gebied heet de Fjordlanden, is nagenoeg onbewoond en heeft veel mooie fjorden, zodat het heel veel op Noorwegen lijkt. Het trekt veel toeristen, maar die moeten de warme regenkleding wel meebrengen. Achter die fjorden, die ongeveer in de lengte het halve eiland beslaan, is het meteen stukken beter weer, veel minder regen en veel zon en hogere temperaturen. Dat geldt ook voor het noordereiland, alleen als de wind daar aankomt, is de regen meestal al op, zodat het hier zelfs erg droog kan zijn. Door de enorme uitgestrekte zeeën om de twee eilanden, kan het weer ook heel erg snel omslaan. De invloed van die zeeën is enorm op een relatief kleine eilandengroep. Ik zeg klein, maar van noord naar zuid, zijn de twee eilanden ieder toch ongeveer 1000 km lang en soms 200 km breed. Het is ongeveer 8 keer zo groot als Nederland en er wonen maar 4 miljoen mensen. Drie miljoen op het noordereiland en 1 miljoen op het zuidereiland. De meeste economische bedrijvigheid en industrie zit dan ook allemaal op het noordereiland. In totaal is 85% van het eiland natuurreservaat en valt onder het direct beheer van het Department of Conservation, het Ministerie van Behoud. Dit ministerie is de grootste werkgever van Nieuw Zeeland en daarom hebben ze zoveel mooie natuur. Zij voeren ook al het beheer zelf uit. Een stukje van die natuur zie je op bijgaande foto’s van de ondergaande zon van gisteravond.
Groetjes en misschien tot morgen, want dan reis ik weer een stukje verder.

de zuidelijke westkust

2010-01-04T20:19:00.001-08:00

Westkust noordereiland.

Gisteren lukte het niet om op Internet te komen, maar vandaag waarschijnlijk wel. Ik reis nu langs de zuidelijke westkust van het Noordereiland, ook weer een heel mooi gebied met veel kleine dorpjes aan de kust. Heel dominerend hier is de vulkaan in ruste Mount Taranaki. Hij ligt hier heel centraal en is maar liefst ruim 2500 meter hoog. Vanwege het slechte weer heb ik hem de eerste twee dagen niet gezien, ondanks het feit, dat ik er maar 10 km vanaf op de camping stond. Gisteren en vandaag was het weer beter (alleen twee nachten slecht geslapen van de storm) en ik heb mooie foto’s kunnen maken en ben ook tot halverwege de helling geklommen (met de auto) om de waterval Dawson Falls te bekijken. Alle stranden zijn hier overigens pikzwart vanwege het stof van de uitstoot van de vulkaan. In het museum heb ik kunnen zien hoe een slapende vulkaan bewaakt wordt door middel van een aantal seismografen, die rond de vulkaan zijn ingegraven en iedere beweging registreren. Boeiend om te zien, zelfs trillingen als gevolg van een passerende helikopter zijn zichtbaar op het scherm. Verder langs de kust bij Patea was de rivier vroeger gebruikt als haven voor vissersboten naar zee. Een stel oude houten palen zorgden voor spannende foto’s van de rivier en de zee, die met elkaar daar worstelen. Iets verder in Waverley bestond de kust weer uit leem, ooit door de rivier aangevoerd. De leem wordt nu weggespoeld en dat levert een soort uitholling op, waaronder je door kunt kijken en het woeste water voor gevaarlijke lemen kelders zorgt. Je mag er niet komen, je kunt er zomaar door heen zakken.
Ik sta weer op een camping in Wanganui direct aan zee, dus vanavond ga ik met de camera en een flesje wijn heerlijk naar de ondergaande zon kijken en memoreren over de mooie dingen van het leven. Morgelijk levert dat voor morgen wat mooie foto’s op.
Verder reizen er hier veel mensen rond in een Mobile Home oftewel een camper; sommige zijn heel creatief en bouwen hem zelf; en dan te bedenken, dat die gewoon op de openbare weg kan rijden. Tot morgen.

rest van de foto's

2010-01-02T19:39:00.001-08:00

Overpeinzingen in de natuur

2010-01-02T19:36:00.001-08:00

We moeten dankbaar zijn….

Gisteravond heb ik voor mijn tent gezeten en uren naar de zee gekeken met de ondergaande zon. In alle rust genietend van iets wat zo normaal en eenvoudig lijkt: de golven van de zee en het spel van het licht. Als je dan bedenkt, dat die zee 1000 den kilometers ver uitstrekt, met miljoenen vissen, planten, oneindige diepten en hoe mooi dat allemaal is, besef je hoe dankbaar je moet zijn om als mens hiervan te mogen genieten. Afgelopen weken heb ik eindeloos veel van de natuur hier genoten, van planten, bomen, vogels, rivieren, bergen, vulkanen, rust, stilte, etc. Allemaal onbeschrijfelijk mooi. Ik heb voor het eerst van mijn leven walvissen gezien, in vulkaankraters gelopen, het binnenste van de aarde geroken en gezien, echte stilte gehoord, echt schoon water geproefd en schone lucht ingeademd. Ik ben enorm dankbaar, dat ik dit heb mogen meemaken, in alle rust, en vooral dankbaar dat dit nog bestaat ergens op de wereld. Want eerlijk gezegd heb ik nog nooit zo’n in alle opzichten schoon land gezien. Natuur die nog niet door de mensen verknoeid is en de eigen schoonheid behouden heeft. In ons land is dat helaas niet meer te vinden, we zijn in Europa eeuwen bezig om de boel te verknoeien en die echte natuur zal helaas niet meer terug komen, al doet de natuur zijn best, de mens denkt teveel aan zichzelf en onze portemonnee vinden we belangrijker.
Laat op de avond, het was zo goed als donker, speelden nog vier kinderen in de zee. Gewoon met elkaar en de golven stoeien. Laten we zorgen, dat dit in ieder geval zo kan blijven. Als je Nieuw Zeeland meegemaakt hebt, besef je wat we in ons Europa stuk gemaakt hebben. Ik ben heel dankbaar, dat ik dit in ieder geval heb mogen zien, voelen, horen en ruiken.Vanmorgen heb ik het best leefbare stadje ter wereld bezocht: New Plymouth. Met een geweldig museum, dat je na binnenkomst direct boeit en blijft boeien, met de gewone dingen des levens, fantastisch. Daarna wandelde ik over de boulevard en daar waren een twintigtal beeldhouwers bezig de grote bergstenen om te vormen tot hun kunst, die vervolgens op 23 januari geveild gaat worden. Al met al een paar boeiende dagen en vanavond ga ik weer op

Een rustige dag eindigend op het strand

2010-01-01T23:05:00.001-08:00

Tent op het strand…

Vandaag een rustige dag gehad; alleen met de auto van de vulkanen naar de kust gereden over een mooie stille weg met de naam : Forgotten World Highway oftewel “vergeten wereld snelweg” . De weg ging inderdaad door een vergeten wereld; over de 150 km ben ik misschien maar 10 huisjes tegen gekomen. En groot gedeelte van de weg was “gravel” dus de auto zit enorm onder het stof. Ik denk dat het meeste er vannacht wel afwaait, wan ik sta met tent en auto direct aan het strand. Kan ik vannacht naar het ruisen van de zee luisteren en hopelijk is et hier een stuk warmer dan gisteren in de bergen en slaap ik dus wat beter.
Onderweg dus veel stilte en rust, maar op een parkeerterrein kwam ik wel de wrakken tegen van een drietal oude stoomlocomotieven. Een vreemd gezicht midden in een natuurpark dus toch maar een paar foto’s van gemaakt. Morgen ga ik de kust hier verder verkennen. Ik zit even en zuiden van de plaats New Plymouth. Dit stadje is in 2008 uitgekozen als de plaats waar je het beste kunt wonen, liefhebben, opgroeien en oud worden van geheel Nieuw Zeeland. Achter mij ligt een berg van 2500 meter met besneeuwde toppen, maar vanwege de lage bewolking is die niet te zien. Misschien morgen wel als ik wakker wordt, die foto houden jullie dan tegoed. Tot morgen!

Een gezond Nieuwjaar

2009-12-31T21:23:00.000-08:00

Een Gelukkig Nieuwjaar…

De viering was wat anders dan gebruikelijk, op het oment suprême (12 uur s’nachts), lag ik heerlijk te slapen in mijn tent, toen ik wakker werd van geroezemoes…..dat was het dan, het nieuwe jaar was begonnen. Daarna proberen door te slapen, maar het was zo koud, dat ik halverwege de nacht eruit moest om me in de kleren te hijsen, omdat doorslapen anders niet mogelijk was. Om kwart over elf kreeg ik nog een telefoontje van Marianne en Jan Voets, die oliebollen stonden te bakken, ze herinnerden me even aan de komende gebeurtenis. Het bleef rustig op de camping en vanmorgen om 7 uur stond ik onder de douche om tegen half negen de tocht aan te vangen naar de twee meren tussen de vulkanen. Het was werkelijk uitgelezen weer voor deze tocht, de zon scheen, er waren geen wolken en slechts weinig wind en dat is de hele dag zo gebleven. De toch was langer dan ik dacht, mooier dan ik hoopte en eigenlijk zwaarder dan ik aankon. Dat laatste merkte ik natuurlijk pas aan het einde; ik was pas over 4 uur terug op de camping, moe maar tevreden en veel mooie foto’s. Gelukkig een paar andere wandelaars ontmoet, waardoor ikzelf ook op een van de foto’s kwam te staan. Ik ga niet meer herhalen hoe mooi alles wat; de foto’s proberen het weer te geven, maar de werkelijkheid is onvergetelijk en dat is deze hele dag geworden. Een nieuwjaarsdag om nooit meer te vergeten. Onderweg ook nog terloops een waterval ontmoet en daar even pauze gehouden, gewoon even naar het neerstortende water kijken. Morgen ga ik een stukje rijden richting de kust, precies weet ik het nog niet, maar ik moet ook eerst aan geld en benzine zien te komen, ook dat is niet altijd makkelijk. Verder wens ik iedereen een gezond Nieuwjaar. Groetjes Jan uit Whakapapa village.

Oudjaar...Nieuwjaar

2009-12-30T18:35:00.001-08:00

Oudejaarsdag……nieuwjaar!

Na veel geweifel gisteren ben ik vanmorgen toch maar naar het Tongariro Nationaal park gereden, wat rond een tweetal grote vulkanen ligt. En daar heb ik geen spijt van. Op afstand zag ik de twee vulkanen al liggen, één met besneeuwde toppen en de ander nog wat rokend uit een van de kraters. Ik zit op een camping van Staatsbosbeheer halverwege de helling tussen de twee vulkanen. Lekker warm als ze uitbarsten. Het is een heel klein dorpje, wat eigenlijk van de wintersport moet leven, hooguit 50 inwoners. Whakapapa Village op ongeveer 1100 meter hoogte. Er is één restaurant en daar ga ik vanavond uitgebreid eten vanwege het oudejaar. Ik tracteer mezelf op een diner van minstens $30 en heb mijn tafeltje al gereserveerd in het hoogst gelegen restaurant van NZ. Overigens begint hier het nieuwjaar als jullie smiddags om 12 uur nog oliebollen staan te bakken. Ik zal het in mijn tent vieren met een glaasje wijn en op jullie allemaal proosten.
Morgenochtend vroeg ga ik een track wandelen tussen de twee vulkanen door op ongeveer 1350 meter hoogte. Daar liggen ook twee meren, die ik hoop te bereiken. De weersverwachting is gunstig en de kans dat de vulkanen uitbarsten is één op twee (maar ze zijn wel met z’n tweeën)! Het is een tocht van 17 km, maar als het te warm wordt onder mijn voeten kan ik gewoon eerder teruggaan. Het is lekker dat de dagen lang zijn en qua tijd zou ik het op mijn knieën moeten kunnen. Als jullie dus het nieuwe jaar ingaan hoop ik bij die meren te staan….even aan elkaar denken, alleen neem ik daar geen borrel op jullie gezondheid. Doe ik wel als ik weer beneden ben! Morgenavond hoop ik jullie wel de foto’s te laten zien. Hier alvast een voorproefje van de vulkanen en het riviertje bij de camping met de vulkaan op de achtergrond.
Iedereen alvast een prettige jaarwisseling en een gezond 2010 vanuit Whakapapa op 1100 meter hoogte.

Van alles wat...

2009-12-29T21:02:00.000-08:00

Vanmorgen eerst een bush-walk gemaakt langs een verlaten meer. Er zijn hier heel veel meren als gevolg van de vulkanische activiteiten en een groot aantal paden brengen je op de mooiste plekjes. Ondanks de enorme toeristische drukte kom je op die paden werkelijk niemand tegen. Ik heb ongeveer 10 km gelopen in 3 uur tijd (ik kijk meer dan ik loop) en ben dus niemand tegen gekomen. Je hebt af en toe het idee, dat je in een oerwoud loopt. Voor ons vreemde bomen en planten, veel vocht en mooie beelden vooral als je af en toe tussen de bomen het diepblauwe meer ziet liggen of afdaalt naar een goudgeel strandje. Daarna kwam ik terecht in een thermisch Maori dorpje. De maori’s zijn de oorspronkelijke bewoners van hier en hebben zich dikwijls gevestigd aan de kusten en op plaatsen waar thermische activiteiten zijn vanwege het warme water (gratis) en alle andere denkbare voordelen. De stank van rotte eieren namen ze maar voor lief. Overigens als je hier over de wegen rijdt ruik je regelmatig de rotte eieren en dan weet je dat er vulkanische bronnen zijn. De meeste bronnen zijn omgebouwd tot toeristische badhuizen, waar je in de modder kan zitten, naar rotte eieren gaat ruiken en dan geen last meer hebt van allerlei kwalen. Verder werden er in het dorpje wat voorstellingen gegeven, waardoor je deze mensen moet leren kennen en daar heb ik wat foto’s van gemaakt. Verder zie je op een van de foto’s een vulkaan, die ruim 100 jaar geleden tot uitbarsting is gekomen en daarmee een aantal meren gemaakt heeft en ook nog 153 slachtoffers. De krater heeft toen 4 jaar lang staan spuiten en er is nog een dorpje te bezichtigen waarvan de huizen half onder de rond liggen vanwege de vulkanische regens.
Al met al een drukke dag. Morgen zak ik ongeveer 100 km naar het zuiden naar een ander vulkanisch gebied en hoop daar naar een krater te kunnen wandelen. Of ik dan verbinding heb weet ik nog niet, anders nu alvast een prettige jaarwisseling.

Tussen de vulkanen

2009-12-28T18:19:00.000-08:00

Tussen de vulkanen.

Het is eigenlijk niet te beschrijven wat het betekent om op vulkanische grond te wandelen. Het stinkt naar zwavel (rotte eieren), het is warm onder je voeten en overal hoor je water, modder en lucht borrelen en zie je dampen opstijgen. Hier op het noordereiland ligt een strook van 30 bij 250 km, waar drie vulkanen in liggen en waar hele stukken grond warm zijn, bruisen en stinken. Het is een sensatie daar te wandelen en soms zelfs een angstig idee. Er zijn in deze strook veel aardbevingen, maar er wonen weinig mensen, dus zelden slachtoffers. De kleuren van de bodem variëren van gifgroen tot diep rood en ook de waterplassen en stroompjes. Een dankbaar object voor het fototoestel en vanmorgen heb ik hier in de buurt van Rotorua al ongeveer 300 foto’s geschoten. Er zijn hier tientallen wandeltochten te maken, dus ik blijf hier een paar dagen op de camping. Bij deze een paar foto’s, maar helaas de stank en de temperatuur kan ik niet overbrengen. Soms zie je midden op een stuk vulkanische bodem een nest met meeuwen, die daar rustig in alle stank en warmte zitten te broeden een vreemd idee, want zelf is de stank echt storend en ben je blij als er even wat wind waait die voor verfrissing zorgt. Groetjes aan iedereen en alvast een prettige jaarwisseling.

Bungee jumpen

2009-12-28T18:15:00.000-08:00

Je moet het maar leuk vinden…bungee jumpen.

Oftewel aan een stuk elastiek naar beneden vallen en net boven het water blijven hangen. Vandaag heb ik dat in levende lijve gezien en het is niet mijn hobby. Ik ben nu in Taupo, nadat ik vanmorgen genoten heb van de art-deco huizen in het plaatsje Napier. Dat plaatsje aan de oostkust van het noordereiland is volledig door een aardbeving verwoest in het jaar 1931. Aardbevingen komen hier heel veel voor, maar doordat er zo weinig mensen wonen en de meeste huizen niet meer dan een verdieping hebben en van hout zijn, vallen er haast nooit slachtoffers. Napier werd vervolgens in de jaren 1932 en verder weer opnieuw opgebouwd in art-deco stijl en dat ziet er tot de dag van vandaag heel fraai uit. Werkelijk de moeite om er een paar uur doorheen te wandelen en dat heb ik dus vanmorgen gedaan. Daarna ben ik op weg gegaan naar de vulkanen, waar ik morgen van hoop te gaan genieten. Onderweg kwam ik in Taupo, waar ik nu op de camping sta, een Bungeejump plaats tegen, waar de jeugd zich tegen betaling van een behoorlijk bedrag in de afgrond kan laten storten. Niet mijn hobby, maar hier is dat erg populair dank zij de vele riviertjes en afgronden. Dus ook daar maar een paar foto’s van. Morgen vroeg hoop ik bij de eerste vulkanen aan te komen en daar vooral heel veel foto’s te maken van de natuur in veel ongebruikelijke kleuren. Tot morgen.

Kerstmis in Nieuw Zeeland

2009-12-25T00:39:00.000-08:00

Het is echt even wennen, kerstmis midden in de zomer, bijna de langste dag en volop zonneschijn. Het feest ziet er dan ook echt heel anders uit. Vanmorgen om 9 uur begonnen we met het uitpakken van de cadeautjes onder de kerstboom, dat is niet veel anders dan bij ons en natuurlijk heel gezellig met veel verrassingen. Daarna begint een gezellige barbecue in de tuin als ontbijt en dat is echt vreemd. Zit je op de eerste kerstdag buiten in de zon op het terras van worstjes, spek, tomaten, etc. te genieten tot ongeveer 12 uur. Wijntje erbij en de stemming komt vanzelf. Dan even bijkomen en opruimen. Omstreeks 3 uur in de middag komt er nog wat familie en bekenden bij, die uiteraard ook wat te eten meebrengen en dan gaat er een heerlijke ham in de oven voor het gezamenlijk diner. Fantastisch lekkere maaltijd en Betty en Loek hebben dat echt fantastisch verzorgd. Aansluitend storten wij ons dan op de toetjes. Dat laatste diner speelt zich ook deels in de tuin af en na afloop gaan we met z’n allen op de foto voor de jaarlijkse groepsfoto. Het diner zal niet zoveel afwijken van het gemiddelde diner in Nederland met de kerst, maar door het zonlicht en het feit, dat alles zich buiten afspeelt is toch de sfeer heel anders. We hebben een eerlijke dag gehad, als de bezoekers omstreeks 9 uur afscheid nemen. Morgen gaan wij bij Justi (broer van Loek en Thea) eten, nadat wij eerst een wandeling bij hen over het strand en in een natuurgebied gemaakt hebben. Een heerlijke kerst, maar echt heel anders voor je gevoel.

Morgen varen we over.....

2009-12-23T01:00:00.000-08:00

Morgen varen we over…..

Morgenmiddag om half drie varen we over van het zuidereiland naar het noordereiland. Ik zeg “we” omdat Thea en Paul meevaren. Thea is het zusje van Loek (mijn vriend die hier in Nieuw Zeeland woont) en Paul is haar man. Zij zijn ook op vakantie en hebben eerst door Australië gereisd en gaan nu mee naar Loek om samen met de rest van de familie kerst te vieren in Lower Hutt bij Wellington. Ook hun broertje Just komt met zijn vrouw daarheen. Vroeger waren we in Den Haag buurkinderen van elkaar en we zijn dus gezamenlijk opgegroeid totdat Loek in 1971 vertrok naar NZ. Zijn broertje is een aantal jaren later ook daarheen verhuisd. Dus dat beloofd een reünie te worden met de kerst. Vandaag heb ik Thea en Paul ontmoet in Picton (de plaats waar vandaan morgen de boot vertrekt) en we hebben zojuist gezellig met elkaar gegeten. De foto van Thea en Paul is op het balkon van hun motel gemaakt en ik zit achter mijn toetje in het restaurant waar we zojuist gegeten hebben. Verder zie je de boten van de veerdienst op de foto; met de achterste boot varen wij morgen naar de overkant. Een tocht van ongeveer 90 km door fjorden en de Straat van Cook, die ongeveer 3 uur duurt. Het was gezellig om vanavond samen te kletsen over onze jeugd en de mensen van vroeger. Toen ik terug liep naar mijn camping liep ik langs een van de vele kleine kerkjes hier in Picton. In alle plaatsen hier in NZ kom je veel kleine kerkjes tegen van heel veel verschillende vormen van christelijk geloof. Vroeger namen alle immigranten hier hun eigen geloof mee en ieder begon zijn eigen kerkje. Inmiddels is de situatie wel veranderd en bieden de meeste kerkjes ruimte aan galeries, restaurants, jongerencentra, etc. Alle geloofjes hebben namelijk ontdekt, dat ze in dezelfde God geloven en dus met minder kerkjes af kunnen en dat samen geloven veel nuttiger, leuker en zinvoller is.
Onderweg naar de camping zag ik deze zinvolle spreuk op een van de overgebleven kerkjes, die ik jullie niet wil onthouden. Dachten we allemaal maar zo!
Groetjes, Jan

De vogeltjes van Nieuw-Zeeland...

2009-12-20T19:36:00.000-08:00

De vogeltjes van Nieuw-Zeeland…

Nieuw Zeeland kent zo’n kleine 50 vogelsoorten, die nergens anders op de wereld voorkomen en dat is beslist uniek. De reden hiervan ligt bij het ontstaan van deze eilandengroep, heel lang geleden, en bij het feit, dat het dichtstbijzijnde vasteland ongeveer 3000 km hiervandaan ligt. Deze afstand legt niet ieder vogeltje zomaar even af. Natuurlijk hebben die originele vogels van vroeger zich volgens de leer van Darwin verder ontwikkeld, maar ze zijn beslist heel apart te noemen. Ook vogels die wij heel goed kennen, zien er hier dikwijls anders uit. Bijvoorbeeld de meeuw of de Jan van Gent, die hebben hier doorgaans andere kleuren dan bij ons. Dat geldt ook voor het steltlopertje. Ik weet onvoldoende van alle vogels af om al die verschillen te kunnen verklaren, maar het is heel leuk om al die andere modelletjes te zien, die wij niet kennen. Ik probeer ze ook te fotograferen, maar dat lukt niet altijd, omdat ik geen speciale vogellens heb. Met photoshop vergroot ik ze dan maar uit.
De meeuw en Jan van gent zijn wel herkenbaar. Dat zwarte vogeltje met lange rode snavel en rode pootjes heeft in mijn hersens nog een naam, maar dat zoek ik nog uit. Het gele vogeltje is een yellowhead en die zie je heel veel. Hij is erg tam en blijft rustig zitten als je in de buurt komt. Overigens zijn de meeste vogels heel tam. Die zwarte vogel in die rode tak is hier erg populair en heet TUI. Als je die hoort zingen is het net de beltoon van een mobieltje. Misschien heeft Loek een goed vogelboek, dan zal ik jullie de andere vogels met naam en toenaam laten zien.
Voorlopig beleef ik er erg veel plezier aan. Verder wens ik Dennis morgen alvast een heel fijne verjaardag. Tot ziens en de groetjes uit een nog steeds warm Nieuw-Zeeland.

Verse zalm….zo van je eigen haak!

2009-12-19T21:04:00.000-08:00

Ik kan wel weer gaan vertellen hoe mooi de kusten, de vogels en alles in de natuur was, maar dat gaat toch vervelen, vooral als je er zelf zover vandaan zit. Maar het was weer mooi vandaag. Ik heb kleine tracks gedaan in het Abel Tasman reservaat van enkele kilometers en dat vulde toch de hele dag weer. De combinatie van een auto en een paar gezonde voeten is toch wel ideaal, vooral in zo’n uitgestrekt land. Plots zag ik dat ik op 2,5 km van de weg mijn eigen zalm kon gaan vissen in de rivier en aangezien ik een zalmliefhebber ben kon ik daar niet aan voorbijgaan. Het geheel leek op een uitspanning midden in het landschap van riviertjes en bossen bestaande uit een tweetal betonnen bakken met ieder 8000 zalmen, een visvijver met nog eens 3000 zalmen en een lekker restaurantje waar het heerlijk naar gerookte zalm rook en iedereen gezellig zat te smullen van de zelfgevangen zalm. Het werkte als volgt: je kon gratis een hengel en visgerei lenen; daarmee in de vijver gaan vissen en vervolgens je vangst laten roken, schoonmaken of gewoon in mootjes laten hakken om mee te nemen. Dolle pret. De gevangen vissen mocht je niet teruggooien, want niemand houdt van tweedehands vis. Een leuk tijdverdrijf en er waren bijvoorbeeld ook mensen, die 4 zalmen uit het water haalden om met de kerstdagen te nuttigen. In al mijn bescheidenheid ben ik niet gaan vissen, wel gekeken naar de anderen, en heb bij het restaurant gewoon een zalmmaaltijd besteld bestaande uit een heerlijke gerookte zalmmoot, wat knoflookbrood en wat koolsalade voor de prijs van $12,50. Ik had er werkelijk een heerlijke maaltijd aan en bij het bestellen bleek de eigenaar van het geheel een Hollander te zijn, die dit samen met zijn vrouw 5 jaar geleden begonnen was. Op Koninginnedag krijg je hier korting als je iets van oranje draagt, dus als iemand hier Koninginnedag wil vieren, vergeet dan je oranje sokken niet!
Verder zat het technisch heel knap in elkaar; het heldere rivierwater werd via een kanaaltje naar de vijver en bakken geleid en de zalmen werden in het voorjaar daarin uitgezet. In maart werd er geoogst en dat leverde zo’n 20.000 zalmen van ieder ongeveer 3 kg op. Los van de zakelijke kant, was het er gewoon heel erg gezellig. En een waar gezinsgebeuren, waarbij pa zijn sterke verhalen over het vissen ten aanschouwen van de overige familieleden waar kon maken.
Ik heb lekker gegeten.

Het blijft verwonderen...

2009-12-18T20:41:00.001-08:00

Het is weer niet onder woorden te brengen hoe ik genoten heb van de Abel Tasman Track, hier langs de noordkust van het zuidereiland. In alle stilte met alleen het geluid van vogels, watervalletjes en af en toe het omslaan van de golven van de helderblauwe zee is het intens genieten van alles wat de natuur hier te bieden heeft. Ik besef dat ik in herhalingen val, maar ik kan hier niet genoeg van krijgen en ben telkens weer onder de indruk van de nieuwe ervaringen die iedere wandeling met zich meebrengt. Eerst vanmorgen vroeg het tegenlicht over het laagwater. Het was om 7.00 uur low tide (eb) en aangezien ik eerst een rivierbedding door moest was het dus vroeg starten. Daarna onderweg de structuren in het gebladerte. Hier groeien heel andere bomen dan bij ons en de structuren leveren verrassende composities op. Ik fotografeer die, net als in Spanje vorig jaar de rubberbomen, verzamel ze en wil ze daarna gebruiken als inspiratiebron voor het schilderen. Ik stuur een paar voorbeelden mee met dit bericht. Af en toe een pauze gehouden op een goudgeel strandje en ook daar genieten van boomstronken, door de zee tot beelden gevormd, gewoon wat keien en schelpjes.
Ik was omstreeks drie uur op de geplande eindbestemming Anchorage Bay en zowaar verscheen er na enige tijd zomaar een watertaxi, die me weer terugbracht naar het beginpunt zo’n 15 km terug. Ongeregeld vervoer en ik vroeg me in mijn eentje af of er wel iets zou komen en ja hoor er kwam zo’n roestvrij stalen scheurijzer, dat met een gang van 60 km per uur over de golven bonkte. Ik was echt moe aan het einde vanwege het klimmen en dalen en de rugzak van 10 kilo, want je moest eten, drinken, regenkleding, etc. meenemen. Onderweg is er behoudens drinkwater uit de riviertjes niets te krijgen. Ik heb nog drie dagen om in dit gebied rond te zwerven alvorens naar Wellington af te reizen om daar met mijn vriend en zijn familie kerst te vieren.
Groetjes en ik denk aan jullie met 10 graden vorst en sneeuw…..40 graden kouder dan hier!

Vandaag een wat rustige dag…

2009-12-17T22:21:00.000-08:00

Eigenlijk niet veel gedaan; vanmorgen vertrok ik om half acht uit mijn hotel in Havelock en rond het middaguur kwam ik aan in Motueka aan de Abel Tasmanbaai. Voor die tijd ben ik gaan kijken bij het startpunt van de Abel Tasmantrack, hier 17 km verderop, om te zien wat daar te beleven valt. Morgen begin ik aan die track en ik ben van plan om in een paar dagen de hele tocht af te leggen. Ik kan in hut of camping slapen, maar ook onderweg de watertaxi terugnemen en de volgende dag dan weer gewoon op dat punt starten. In ieder geval heb ik het motel Abel Tasman voor vier nachten geboekt, zodat ik altijd ergens kan slapen.
De rest van de dag heb ik me bezig gehouden met klusjes en heb ik door dit plaatsje gewandeld. De vakanties beginnen hier nu echt en alles is zo’n beetje volgeboekt. Nu denk je dat het dan wel druk zal zijn, maar vergeet dat maar. Aan de track beginnen dagelijks niet meer dan 25 mensen en op een traject van 52 km vind je die mensen niet meer terug. De accommodaties zijn volgeboekt, omdat het er maar zo weinig zijn. Als dit dorp (het grootste in de regio) 100 mensen kan hebben is het veel. Verder zie je veel campers, zeker de helft van al het autoverkeer. Die vind je ook niet terug want op ieder plekje in de natuur mogen ze gaan staan en er is hier ontzettend veel natuur. Ik hoop dat ik morgenavond wat foto’s van de track kan laten zien; zoniet dan zit ik ergens in de bush-bush en moeten jullie een dagje wachten.
Groetjes en tot gauw.
Ps ik begreep dat er bij jullie sneeuw is gevallen; hier is het 28 graden met veel zon en ik kan maar niet het kerstgevoel krijgen.

Echte walvissen...en nog meer.

2009-12-16T20:27:00.000-08:00

Echte walvissen…..

Ik heb ze dus echt gezien, vanmorgen vanaf de boot op ongeveer 12 km uit de kust van Kaikoura. Op deze plaats trekken de walvissen voorbij onderweg naar een vrouwtje. Deze vrouwtjes houden zich in de warme tropische oceanen op en de mannetjes trotseren deze koude oceaan om hun sperma weg te brengen. Ze heten dan ook Sperm Whales en zijn ongeveer 18 meter lang. De diepte hier is 1400 meter en ongeveer eenmaal per uur komen ze 10 minuten naar boven om adem te halen. In een uur tijd hebben we er drie kunnen betrappen en vanaf een afstand van ongeveer 50 meter foto’s kunnen maken. Werkelijk indrukwekkend om deze grootste zoogdieren ter wereld met eigen ogen te kunnen zien. Bij het onderduiken komt de staart even boven water en dan weet je dat je op zoek moet naar een andere, die om adem zit te snakken.
Rond de boot vlogen regelmatig Albatrossen, ook heel mooi om te zien met hun vleugelwijdte van maar liefst 2 meter. Al met al heb ik 400 foto’s op zee gemaakt en een paar voor jullie uitgezocht om een idee te geven van dit grootse natuurspektakel.
Toen ik verder de kustweg volgde naar et noorden kwam ik nog wat zeeleeuwen tegen, die ik toch ook even wil laten zien. Kortweg weer een fantastische dag vol met natuurschoon.
Ps die laatste vogel ben ik zelf voor de spiegel in mijn hotel….anders herkennen jullie me straks niet meer na zo’n lange reis. Groetjes uit een warm en zonnig NZ.

Al het moois van Europa..

2009-12-14T23:45:00.000-08:00

Vind je hier op het zuidereiland van NZ. De Noorse Fjorden, de Zwitserse Alpen, de Franse Pyreneeën, de stranden van de Middellandse zee, etc.. Dat heb ik vandag ervaren op mijn reis van Dunedin naar Methven. Een reis van de stranden van de Middellandse zee naar de Zwitserse Alpen (zie foto). Onderweg in de plaats Oamaru een pinguïnkolonie bezocht aan een prachtig stukje ruige kust en onderweg tegen de besneeuwde berghellingen aan gekeken. Gewoon fantastisch en dat allemaal onder een blauwe hemel, met wat witte wolken en in een heerlijk zonnetje. Dit is echt genieten, vooral als je weet, dat je bijna de enige auto bent hier op de mooie wegen, dus geen last van verkeer, files en al het andere denkbare ongerief van drukke wegen.
Vanaf de rotsen van Oamaru had ik een prachtig uitzicht over de kolkende zee met de grote slierten waterplanten en zeewieren, die heel mooie structuren opleverden voor wat foto’s en later misschien wel voor schilderijen (zie foto).
Ik ben vanavond in een luxe hotel gedoken, om even lekker te kunnen werken, de foto’s bij te werken en ook gewoon om dit hier even uit te proberen. Ik heb een echte luxe kamer met badkamer, legbad, 4 bedden, TV, koffie- en theebar voor de prijs van € 45. Even van genieten en het eten….geroosterde lamsbout, met 4 soorten groenten, aardappelpuree en frietjes voor € 8,50.
Onderweg fotografeer ik regelmatig de vogels die aan mij voorbijkomen. Het mooie is dat hier ongeveer 50 vogelsoorten voorkomen, die nergens anders op de wereld te zien zijn. Heel aparte modellen en ik probeer ze met de telelens vast te leggen om een van de volgende keren te laten zien. Deze inheemse vogels leven hier samen met vogels die wij wel kennen, zoals de huismus, de merel, de spreeuw, etc. Al die laatste vogels zijn hier sinds 200 jaar door reizigers meegebracht en uitgezet. Een aantal zijn zelf overgevlogen uit Australië. Het geheel levert een boeiende fauna op. Dit effect zie je ook bij de verschillende soorten bomen. Van zowel de bomen als vogels heb ik dan ook maar wat gidsen gekocht, om de boeiende verhalen van hun herkomst te kunnen lezen.
Groetjes vanuit Methven.

foto's bij voorgaande tekst

2009-12-13T18:03:00.000-08:00

Merry Christmas van Down Under

2009-12-13T17:53:00.000-08:00

Merry Christmas…Dunedin/Warrington!
Op dit moment logeer ik in de schotse plaats Dunedin of om wat exacter te zijn: in het dorpje Warrington (25 km ten noorden van Dunedin.) bij Heleen Steenman. Ik ben hier een paar dagen om technisch wat tot rust te komen en alles even te ordenen. Een paar dagen wat minder reizen, meer rusten, even in een gewoon huis met gewone douche en wc en een gewoon bed! Na al dat kampeer merk je toch, dat je daar weer even behoefte aan hebt en het gewoon ook gezellig is om iemand om je heen te hebben om mee te kletsen. Heleen is de schoonzuster van Conny Steenman uit Stad en woont hier al sinds 1995. Ik mag die paar dagen meedoen aan haar sociale leven en dat betekent, dat ik veel mensen ontmoet en veel leer over de gewoonten en gebruiken hier. Gisteravond zijn we naar het kerstbal geweest van een soort dansclubje voor ouderen. Mensen die iedere vrijdagavond met elkaar gezellig dansen olv een echtpaar in het zaaltje dat bij een van de vele kerkjes hier hoort. Er waren zeker 50 mensen en de sfeer was geweldig. Iedereen op zijn kerstbest en vervolgens dansen op de kerstliedjes die afgespeeld werden. Een ongelofelijk enthousiasme en wederzijds respect straalt van de gezichten van deze mensen af. Het doet je goed om hier naar te kunnen kijken. Ieder had iets zelf gebakken (wij hadden iets zelf gekocht!) en meegebracht en dit werd tijdens de TEA enthousiast naar binnen gewerkt.
Ouderwets gezellig zonder commerciële inslag, want alles was gratis.
Daarvóór waren we naar het kerstconcert geweest van plaatselijk muziek ensemble. Heleen speelt daar viool en ook dit was op een gezellige manier genieten. Mensen doen met veel plezier aan deze activiteiten mee en het is een feest om bij zo’n uitvoering te mogen zijn. Gaat er iets fout, dan wordt dat met de nodige humor gecorrigeerd en daar wordt de sfeer alleen maar beter van.
Overigens vanuit mijn slaapkamer heb ik een pracht overzicht over de baai en de zee en de eerste morgen werd ik wakker van de kleuren van de zonsopgang. Vanuit mijn bed heb ik die kunnen fotograferen.
Vanmorgen zijn we naar een boerenmarkt geweest, waar allerlei kleine boeren en mensen die zelf iets kweken en te verkopen hebben op zaterdagmorgen bij elkaar komen. De meeste waar is dus kakelvers en onbespoten en de prijzen zijn laag. Op deze markt speelt gezelligheid een grote rol en onderling wordt er heel wat geruild tussen de aanbieders van producten. Kleinschaligheid is toch een van de aantrekkelijke kanten van de sociale activiteiten in dit overigens prachtige land. Groetjes ook van Heleen.

Ieder wat wils...

2009-12-06T20:52:00.000-08:00

Je kunt de natuur hier op veel manieren verkennen, afhankelijk van je financiële mogelijkheden en natuurlijk van de eigen wensen en/of angsten.Ik doe het deels per auto en de komende vier dagen te voet maar andere toeristen kiezen voor de bus, de boot, het watervliegtuig of de helicopter of het elastiek van de bungeejump. Morgen steek ik in de stromende regen per watertaxi over en ben dan 4 dagen op mezelf aangewezen en een drietal hutten waarin ik kan slapen. Het lijkt allemaal erg spannend, maar dat is het niet echt. Ik blijf redelijk dicht bij de bewoonde wereld, maar die zie of hoor ik alleen niet. Ik vind het gewoon geweldig om in m’n eentje op een boomstam of stuk steen te zitten en alleen maar te kijken naar de natuur en af en toe foto’s maken. Ik heb gewoon ook de tijd om het rustig aan te doen, de dagen zijn hier erg lang op dit moment en gemiddeld hoef ik per dag maar 4 tot 6 uur te lopen. De rest van de tijd kan ik kijken en denken. En wat dat laatste betreft, je wilt niet weten wat er op die momenten door me heen gaat. De meest vreemde gedachten, net als in een droom, maar met dit verschil dat je kan proberen om die gedachten te plaatsen. Verder denk ik overigens, dat het een beetje afzien wordt; de weersvoorspellingen zijn slecht voor de komende dagen, veel regen, maar dat heeft ook z’n charme, of misschien juist niet…..Vrijdagavond hoop ik terug te zijn op de camping en dan hoor of lees je wel van me en vanavond tracteer ik mezelf op een lekker diner vooraf, want de komende dagen moet ik het met eigen brouwsels doen, voornamelijk droogvoer vermengd met verhit rivierwater. Iedereen de groetjes en tot vrijdag, Jan

Het is ook schoon....

2009-12-05T21:34:00.000-08:00

Het is ook schoon hier, niet alleen mooi. Dat het mooi is kan ik wel blijven schrijven, ik raak niet uitgekeken op de natuur hier. Maar het is ook erg schoon. Of je nu op de camping bent of een toilet onderweg op een parkeerplaats, het is werkelijk echt schoon en zeer luxe voor onze begrippen. Ik blijf me verwonderen. En dan de openbare toiletten, die vind je in ieder dorp en wel op de meest vreemde plaatsen. Ook die zijn keurig schoon en alles is gratis; ik verwonder me daarover, want in Nederland is het een ramp als je gewoon moet plassen, een van de basisactiviteiten van ons lichaam. Van puur ellende moet je een kroeg in of naar de Hema.

Hier werkelijk fantastisch, je krijgt een warm gevoel als je moet plassen, wa er is een oplossing. Bij ons komt dat warme gevoel ook, maar dan ben je meestal te laat.

Ik ben nu in het plaatsje Te Anau en van hieruit steek ik dinsdag het meer over met de watertaxi om daar de Kepler Track te gaan wandelen. Vier dagen met drie overnachtingen in een hut. De tocht is 60 km en ik moet eten en drinken meenemen. Dat laatste is in de vorm van water volop onderweg voorhanden; al het water uit de rivieren is drinkbaar.

Morgen probeer ik nog wat te loggen en dan wordt het tot vrijdag stil.

het licht in NZ

2009-12-04T22:30:00.000-08:00

Zaterdagavond 5 december…
Hier geen pakjesavond maar wel de beloofde foto’s van gisteren en nog drie nieuwe van vandaag.
Het verhaal van vandaag gaat over het licht hier. Door het gat in de ozonlaag, dat pal boven NZ ligt, is het licht hier heel anders dan in Nederland. Het licht wordt minder gefilterd en is daardoor krachtiger en helderder. Vooral ook het infrarood en ultraviolet. Alles wat je in de natuur ziet straalt het licht sterker uit. Werkelijk prachtig en de natuur reageert daar ook dankbaar op en het groen, dat het van het zonlicht moet hebben, groeit sneller. Het nadeel is, dat je hier heel snel verbrand. Zelfs zonder zon, als de bewolking niet al te dik is, kun je hier verbranden. Smeren helpt wel, maar de beschermingsfactor 50 is minimaal. De mensen zien er hier ook ouder uit, doordat de huid sneller bruint en verouderd. Het water van de meren en de rivieren zijn hier blauwer dan waar ook ter wereld vanwege dit ozongat. Vooral mensen met een bleke huid moeten heel erg oppassen…..dus Hans, zorg dat Tineke zich goed insmeert!
Een prettige sinterklaasavond allemaal, hier wachten ze op de kerstman.
Groetjes, Jan

foto's

2009-12-04T18:15:00.000-08:00

Sorry maar het uploaden van de foto's lukt niet....morgen probeer ik het nog eens......

2009-12-04T18:04:00.000-08:00

Het is nu vrijdagmorgen 4 december en in een lokaaltje van de camping zet ik deze tekst even op een memorystick om straks onderweg in een Internet cafe te uploaden. Gisteren ben ik van Westport in het noordwesten van het zuidereiland gereden over de kustweg naar een heel klein plaatsje OKARITO. Hooguit 10 huizen, maar werkelijk mooi gelegen aan de oceaan met de besneeuwde bergen als achtergrond decor. Er is hier geen Internet en geen mobiel.
Het echte mooie van de natuur hier is de grote diversiteit als gevolg van het milde klimaat en het feit, dat er echt maar heel weinig mensen wonen, die als ze dat zouden willen, de natuur bederven. Ik denk even terug in de geschiedenis van NZ: tot eind 1700 wist bijna niemand, dat hier deze eilanden lagen. Het dichtsbijzijnde andere land is Australie, maar dat is altijd nog 2 tot 3000 km verder weg. Er woonden hier een aantal groepjes mensen, die gezien hun uiterlijk waarschijnlijk ooit eens vanaf Hawai deze kant op waren komen drijven. Ze leefden van datgene, dat het land hen bood en stookten in grote pot ten walvissen vanwege de levertraan (voor de latere productie van Sanostol, waarvan de rest van de wereld iedere avond een eetlepel innam). Toen kwam er ineens een engelse meneer (Thomas Cook) die hier uit wilde proberen of je de door hem uitgevonden travellercheques hier kon inwisselen. Hij deed aardig tegen de plaatselijke walvisstokers en vestigde een aantal nederzettingen. Het water tussen het noorder- en zuidereiland is naar hem genoemd: De Cookstraat. Die nederzettingen begonnen pas wat te groeien vanaf ongeveer 1860, maar dat ging heel erg langzaam, gewoon omdat deze eilanden ver weg waren van de bewoonde wereld en slecht te bereiken waren. De eerste “OVERKANTERS” waren voornamelijk engelsen. De huidige veelal houten huizen zijn gebouwd tussen 1860 en 1930 en zijn dikwijls familiebezit gebleven. De oorspronkelijke bewoners worden (politiek gezien) op handen gedragen en heten nu Maori’s. Ze werken nauwelijks en houden zich vooral bezig met het amuseren van de touristen. Ze hebben heel veel privileges, mogen gratis studeren, krijgen allemaal een vaste uitkering en zijn op en top beschermd tegen alle ongemakken van het moderne leven, dit soms tot ergernis van de latere immigranten. Het immigratiebeleid is ook heel erg streng, maar later zal ik dat nader toelichten.
Hierbij nog wat foto’s die ik gisteren langs de kust gemaakt heb. Echt heel erg mooi en gewoon hartstikke rustig ondanks het hoogseizoen.
Tot gauw, Jan

Dat gauw komt nu op vrijdagavond. Onderweg werkelijk niets tegengekomen behalve wat toeristen in campers. Nu, het is inmiddels half acht in de avond, zit ik op een camping in het plaatsje HAAST, nog iets zuidelijker dan gisteren.
Als je hier zomaar iemand tegenkomt en een babbeltje wilt maken, begin je niet zoals in Nederland over het weer te praten. Dat is hier eigenlijk altijd goed behoudens de noodzakelijke regenbuien. De eerste vraag die je hier aan iemand stelt is: Where do you come from (Waar kom jij vandaan?). Best logisch want iedere niet Maori komt van oorsprong uit een ander land. Dat geeft je dus stof tot gesprek en al gauw kom je terecht bij hun vader of grootvader, die ooit hierheen geëmigreerd is. De meeste mensen komen uit Engeland, Australie, of een van de andere engelse nederzettingen zoals uit Schotland of uit Wales, maar ook heel dikwijls uit Nederland. Hun reden is dikwijls het feit, dat ze het in eigen land niet hebben kunnen maken en ze hier hun geluk zijn gaan beproeven. Overigens meer dan de helft van de immigranten zijn na vier jaar weer verdwenen. Deze mix van herkomst zorgt voor een maatschappij met veel boeiende verschillen en onderlinge discriminatie komt nauwelijks voor omdat iedereen elkaar gewoon nodig heeft. Kunnen wij nog weleens een voorbeeld aan nemen.
Morgen ga ik van de kust af, omdat er geen weg meer loopt langs de kust vanaf deze plaats. Hier komt de natuur dan rechtstreeks in de oceaan uit met vele fjorden die hier sounds heten. Dinsdag hoop ik een van die fjorden vanuit het binnenland te gaan bezoeken….als alles meezit tenminste.

Een van de foto’s laat de kust zien; de andere is in een regenwoud genomen (hier valt 7,5 meter neerslag per jaar, 10 x zoveel als in Nederland, de derde foto is zonsondergang tegen de bergen vanaf het strand met platgeslepen stenen gezien.

Voor het zover is hoop ik nog wat te schrijven. Tot gauw, Jan

OP HET ZUID-EILAND

2009-12-01T23:02:00.000-08:00

Vanmorgen heb ik de oversteek gemaakt van Wellington naar Picton op het zuid-eiland. Eerst een stuk over open zee en daarna tussen eilanden door alsof je in een fjord vaart. Een mooie tocht en vooral de luchten waren boeiend door de wisselende bewolking en de spiegelingen over het water.
Het zuid-eiland is bijna een groot natuurreservaat en ik kreeg de indruk met mijn rit van Picton naar de plaats Westport (in het noordwesten) alsof ik in de alpen reed. Af en toe besneeuw toppen, veel snelstromende rivieren de bekende bochten in de wegen, etc. Alleen de paar dorpjes, die je tegenkomt zijn werkelijk heel klein en bestaan uit een kerk, een paar houten huisjes en meestel een soort supermarkt annex winkle van sinkel. Verder is er een groot verschil met de begroeing in Europa: de bomen zijn veel diverser, omdat het hier vrijwel nooit vriest en je ziet dus op de rotsachtige berghellingen gewoon een partij palmbomen staan of soorten pijnbomen, die wij helemaal niet kennen. Ik sta hier in Westport op de camping in een klein tentje, dat Loek van een vriend geleend heeft. Ik kampeer graag, alleen dan liever met wat minder regen. Zolang ik hier ben heeft het iedere dag geregend en zo hard als wij dat werkelijk niet kennen. Maar dat hoort hier; hier valt op sommige plaatsen 7,5 meter regen per jaar, dat is 10x zoveel als een nat jaar in Nederland. Volgens de weerberichten wordt het morgen wat droger en als het dan even droog is, is het gelijk bloedheet. Verder verbrand je hier zelfs als er geen zon is. Dat komt vanwege het het gat in de ozon l;aag, dat hier ergens boven dit land zit.
Ik probeer wat fotos bij dit bericht te plaatsen, maar weet niet of dat lukt, anders houden jullie die tegoed, ik zit namelijk achter een pc van het internetcafe op de camping.
Morgen ga ik verder afzakken langs de kust naar beneden. groetjes

Wellington en Lower Hutt

2009-11-29T18:35:00.000-08:00

Vanmorgen boodschappen gedaan in Wellington en het plaatsje Lower Hutt, waar Loek woont. Het ging voornamelijk over droogvoer voor onderweg tijdens de tracks. Veel producten gekocht, waar je alleen eet water bij hoef te doen om vervolgens een complete maaltijd te nuttigen varierend van Nassi Goreng tot Beef Bourguignon. Op alle tracks is er voldoende water voorhanden en bijna al het water is goed drinkbaar. Dus even koken op het brandertje, bij het droogvoer gieten en klaar is Jan. Zelfs yogurt bestaat hier als droogvoer.

Iets over de huizen en steden hier. Nieuw Zeeland is pas sinds ongeveer 150 jaar bewoond door immigranten en vanaf die periode is men huizen gaan bouwen. Bijna alle huizen zijn helemaal uit hout opgetrokken en de bouwstijl lijkt veel op de bekende houten Zweedse huizen.

Hout is hier volop voorhanden en maar liefst 85% is natuurgebied, waarvan het merendeel beschermd en beheerd wordt door het ministerie van behoud (Department of Conservation, DOC). Het beheer is perfect geregeld en via Internet zijn alle gebieden beschreven, maar kun je ook alle hutten en campings reserveren. In de natuurgebieden vinden geen commerciele activiteiten plaats, dus voor langere tochten moet je zelf eten meenemen en een gasbrandertje om een en ander op te warmen.

Het huis van Loek staat in een soort villawijk en stamt uit 1929 en is op de schoorsteen na geheel uit hout opgetrokken. Voor verwarming is er alleen een gaskachel in de huiskamer en die zorgt in de winter voor voldoende warmgevoel in de woning. In de winter is het hier slechts zelden onder de 0 graden en dat is ook aan de bomen en planten te zien. Veel palmen en bomen die wij in Nederland niet kennen. De bomen en al het groen worden hier keurig onderhouden en op straat lijkt het alsof je in een park wandelt.

Hierbij een foto van Loeks huis en een foto van ons beiden boven de stad Wellington met uitzicht over de haven. Loek heeft dit huis al 30 jaar, zelf doet hij met Betty het onderhoud en inmiddels is de waarde het 20 voudige van de aankoopprijs.

Ik heb ook vandaag een NZ-telefoonnummer waarop ik bereikbaar ben, heel praktisch om natuurlijk met Loek te kunnen communiceren. Het nummer is: 0210788536.

Verder kost alles hier ongeveer hetzelfde als in Nederland, maar de dollar kost de helft van de prijs van de Euro, dus alles is half zo duur als in Nederland en het salaris is ook half zoveel.

Morgen ga ik wat foto's maken van de mooie bomen hier en woensdagmorgen steek ik om 8.00 uur met de boot over.

Verder nog even de excuses aan de mensen, die voor mijn vertrek een mailtje gestuurd hebben om een goede reis te wensen; adsl zakelijk werkte donderdagavond en vrijdagmorgen niet vanwege een landelijke storing en ik probeer ze nu hier binnen te halen.

groetjes van Jan

Ik ben gearriveerd...

2009-11-28T23:41:00.000-08:00

Na ongelofelijk veel procedures doorlopen te hebben in China en Nieuw-Zeeland ben ik vanmorgen op de geplande tijd aangekomen.

Mijn bagage en ikzelf zaten zo vol met moeilijke spullen, dat ik het wereldrecord piepjes af laten gaan zeker gebroken heb. Verder ben ik mijn aanstekers kwijtgeraakt, is mijn tent ontsmet en zijn mijn schoenen biologisch ontsmet alvorens ik er de modderige Nieuw-Zeelandse bodem mee mocht betreden. China spant de kroon, ik heb me 4 keer kleding en schoenen moeten uitdoen om te laten zien, dat ik het allemaal goed meende.

Vanavond heerlijk lamsbout gegeten met Loek, Betty, Lindsay en Ardrian.

Verder heb ik genoten van het prachtige plaatsje Lower-hutt en van alle faciliteiten, die er beschikbaar zijn.

Morgen ga ik verder vertellen want na 36 uur reizen zonder slaap vallen nu mijn ogen dicht.

tot morgen.

Foto's: maaltijd et de familie en maaltijd alleen. En een eerste blik op Wellington.

2009-11-25T15:52:00.000-08:00

Het is inmiddels donderdagmorgen heel vroeg. Zojuist is de laatste schilderles beeindigd en we hebben samen even een drankje gedronken en een hapje gegeten alvorens afscheid te nemen voor ruim 7 weken. Beneden draait de wasmachine en ik zit nog even tv te kijken als ik tot deze overdenking kom. De tv vertoont een film over mensen met een beperking, die 900 km afleggen over het Himalaya gebergte. Mooie beelden, maar vooral de moed en doorzettingsvermogens van deze mensen brengen je aan het denken. Het doet me denken aan de tochten, die ik van plan ben te gaan maken. Zonder handicap en minder zwaar, maar juist dat doet bij mij het respect voor deze mensen toenemen. Ik zal ook komende weken beslist af en toe moeten afzien, maar dat is niets vergeleken bij wat deze mensen moeten presteren. Ik ben gezond, ik ga vrijwillig en ik weet zeker dat het onvergetelijk zal zijn. Mijn enige handicap is het verdriet, dat ik af en toe heb vanwege het alleen zijn en het gemis van mijn naasten. Maar ik kies daar zelf voor, dus niet klagen. Verder vind ik het heel fijn om een kijkje te mogen nemen in het leven van Loek strik en zijn gezin. In 1971 is hij geëmigreerd, nadat we vanaf ons 4e jaar samen opgegroeid zijn. We waren toen allebei 24 jaar oud. Ik net getrouwd en Loek nog alleen. Ik heb toen nooit beseft, dat ik hem de rest van mijn leven zou blijven missen. Samen opgegroeid en lief en leed gedeeld, elkaar een beetje opgevoed en daarna moet je het ineens alleen doen.
Nu mag ik iets van zijn leven gaan meemaken en regelmatig praten we over ons gezamenlijk plan om onze ervaringen aan elkaar te toetsen en dit vast te leggen. Tegenvoeters zijn we geworden, terwijl we als buurjongetjes begonnen zijn.
Ik laat op de foto's een beeld zien van mijn leefruimte met foto's van kinderen, vrienden etc. en kleine souveniertjes; zo kijk ik ze iedere avond aan als ik in mijn luie stoel even tv zit te kijken. Ze vertegenwoordigen de symptomen van mijn leven; achter ieder prentje zit een verhaal met leuke ervaringen maar ook verdriet. Op de andere foto staat de bagage die ik morgen meeneem naar de andere kant van de wereld en die me moet helpen om de komende 7 weken door te komen en te genieten en vooral ook heel veel te denken. Ik verheug me en ben echt blij, dat ik de mogelijkheid heb dit soort reizen te maken. Ik groet op voorhand alle lezers en dank hen voor hun aandacht. Mijn gedachten zullen regelmatig bij jullie zijn. Laten we er samen iets moois van maken.

Het wordt spannend

2009-11-22T04:29:00.000-08:00

Volgende week ben ik al in Nieuw-Zeeland en zit ik bij Loek Strik de details door te praten van de reis of gewoon gezellig te kletsen over ons gezamenlijk verleden. Vanaf ons 4e jaar zijn we buurjongetjes geweest totdat Loek in 1971 emigreerde naar Nieuw-Zeeland. In die 20 jaar zijn we opgegroeid en hebben alles meegemaakt wat een kind maar kan wensen. Lief en leed gedeeld, maar gelukkig vooral met heel veel plezier.
Maandagmorgen 30 november nog wat boodschappen doen en dan steek ik om 14.00 uur met de boot over naar het zuidereiland. Ik reis dan per auto van Picton langs de Abel Tasman baai naar het startpunt van mijn eerste voettocht: De Abel Tasman track. Deze track is ongeveer 50 km, die ik in 4 dagen hoop af te leggen met drie overnachtingen op campsites. De campsites kon ik on-line al reserveren en Loek heeft de oversteek van de boot al voor me gereserveerd. Het is een tocht langs de baai met veel mooie uitzichten en twee keer moet ik bij laag water een rivier oversteken en dat betekent tot mijn middel met rugzak lekker plonsen.
Aan het einde kan ik met een watertaxi de terugreis naar de auto maken. Ik verheug me enorm op deze tocht, maar besef dat hij erg zwaar is en vooral vanwege mijn rugzak. Gisteren heb ik die gewogen en hij is al 14 kilo, terwijl het eten er nog niet inzit. Dus deze week nog maar bedenken wat eruit kan, want 12 kilo is echt mijn maximum. Op de campsites is geen eten en drinken te koop, dus moet ik alles meenemen, niet alleen mijn tent en slaapzak, maar ook mijn pannetjes, brander, etc. en natuurlijk een regenpak, want het regent er erg veel.
Je kunt de trackbeschrijving vinden op de prachtige website van het department of Conservation van de nz-overheid.
http://www.doc.govt.nz/parks-and-recreation/tracks-and-walks/great-walks/
Alles is echt goed gedocumenteerd.
Misschien schrijf ik komende week nog wat en anders tot volgende week.
Groetjes, Jan

Binnenkort weer actief!

2009-09-27T11:52:00.001-07:00

Beste kijkers,

Sinds mei 2009 hebben jullie niets meer van mij kunnen lezen op deze weblog, maar dat gaat binnenkort veranderen. Op 27 november vertrek ik voor ongeveer 7 weken naar Nieuw-Zeeland en ik hoop daar heerlijk door de rijke natuur te kunnen zwerven. De laptop gaat mee en daar waar mogelijk zal ik weer mijn dagboek op deze weblog publiceren. Ik ben afhankelijk van internet cafe's en wifi mogelijkheden en het kan dus gebeuren dat ik een dag mijn berichten niet kwijt kan. Hiervoor vraag ik bij voorbaat begrip. Ik hoop op veel lezers en tot die tijd kun je mijn werk bekijken op mijn website www.janroedoe.nl.
Tot ziens vanuit Nieuw-Zeeland, Jan

2009-05-25T08:01:00.000-07:00

Even laten weten, waar ik nu ben....op de terugreis dus. Ik ben hier op bezoek bij Marianne en Jan, die een poging doen hier hun vakantie door te brengen. Het is vlakbij Clermont Ferrand, dus voor mij even leuk om hier gezamenlijk de middag en avond door te brengen en morgen reis ik dan door naar het noorden. We genieten van het mooie weer, de wijn en elkaar; even wennen weer te praten met bekenden uit het dagelijks leven na een onderbreking van twee maanden. De camping hier heeft zes plaatsen en is feitelijk een boerenwoning met wat grond. De gastvrouw eigenaresse van de camping kookt hier vanavond, dus dat belooft gezellig te worden. Gisteravond heb ik op de camping van Cap d' Agde geslapen. Het was zeker 20 jaar gelden, dat ik daar geweest ben en nu is daar dus alles onherkenbaar. Vreemd idee is het; vroeger gewoon een boerenlandje en nu een luxe camping.

Morgenavond hoop ik in de buurt van gent te overnachten en dan kom ik woensdag in nederland aan. De groetjes iedereen ook van Jan en Marianne en tot woensdag.

De relatie met de werkster!

2009-05-22T00:48:00.000-07:00

Gisteren zijn allebei de werksters geweest; overdag de spaanse Teresa, die ongeveer een keer per week de vloeren dweilt en de stoep buiten. De tweede werkster komt hier iedere nacht. Zij woont in een oude ongebruikte schoorsteen en als het donker wordt komt ze te voorschijn en reist gedurende de nacht het hele huis door om alle insecten op te ruimen en gaat dan als het licht wordt weer terug naar de schoorsteen. Als je hem/haar voor het eerst ziet schrik je en vooral als je niet weet wat het is, wat met mij het geval was. Je eerste reactie is een minicrocodil. Enige studie via Wikipedia leerde mij echter dat dit een huisgekko is en dat deze beesten in de meeste huizen in Zuid-Europa voorkomen. Ze zijn heel hygiënisch en hebben een zinvolle taak om het huis vrij te houden van ongewenste insecten. Je ziet hem alleen maar als je laat thuis komt en je huis is donker en je doet het licht aan. Zo ook gisteravond, daar zat ie tegen mijn muur. Alle andere keren had ik teveel tijd nodig om mijn fototoestel te pakken en was ze dus weer verdwenen. Nu echter is het wel gelukt en ziehier mijn huisgenoot. Door hun bijzondere voetzolen kunnen ze tegen muren en plafonds oplopen en zelfs tegen ramen.
Verder zoeken op Internet leverde me zelfs verenigingen op van Gekko-houders in Nederland en via Marktplaats kun je ze kopen. Als dus je relatie met de werkster wat minder goed is geworden, kun je overwegen een Gekko in dienst te nemen. Zorg wel voor een oude schoorsteen, want het beestje wil overdag rustig kunnen slapen.
Groetjes, Jan

Het eindeloze einde van de wereld!

2009-05-20T14:06:00.000-07:00

Het was een geweldige dag genieten van de natuur en het eindeloze einde van de wereld. We (Jos, Jean-Marie en Jan) waren weer op het eiland Tabarca, ditmaal om naar de oostpunt te gaan waar het kerkhof ligt, het museum te bezoeken, lekker in de kraakheldere zee te zwemmen en natuurlijk ook nog lekker te eten. De oostpunt van het eiland lijkt werkelijk het einde van de wereld, prachtige rotsen in een heldere zee, waar je vissen ziet zwemmen en heel mooie planten op de bodem zet groeien. Verder ben je omringd door Jan van Genten, die je aanvallen als je in de buurt van hun nesten komt. In de nesten liggen echt heel grote eieren, zeker een lengte van 10 cm. Ook kwamen we nog een zilverreiger tegen. Werkelijk enorm mooi en rustig allemaal. Ondanks de honderden toeristen op het eiland, dat niet groter is dan 20 voetbalvelden, kom je op dit soort plekken niemand tegen. In het dorpje hebben we vervolgens gegeten, een 4 gangen dagmenu inclusief wijn en ijs toe voor 15 Euro.
Het museum ging pas weer om 16.00 uur open, dus hebben we een half uur gezwommen in het kraakheldere water. Na het museum, dat wat beperkt was, misten we de boot van 5 uur en konden tenslotte alleen nog met een speedtaxi naar het vasteland. Deze boot deed precies 10 minuten over de afstand van 11 zeemijlen. Zou een mooie boot zijn voor de veerdienst naar Tiengemeten, ben je echt in 10 minuten aan de overkant. Overigens was het eiland vanaf het vertrek van de laatste boot om 5 uur nagenoeg helemaal verlaten.
In Santa Pola hebben we na aankomst nog wat tappa gegeten en vooral veel gedronken (water) vanwege de nadorst van de zoute visjes van de lunch. Een onvergetelijke dag die om 22.00 uur eindigde in Callosa, met nog steeds dorst, dus zit ik nu aan de Spa blauw. Wat zal ik lekker slapen en tot morgen (dan hebben we examen van de inburgeringscursus Spaans)!

Ik mag niet klagen

2009-05-19T07:06:00.001-07:00

Het is gewoon even wennen, een week waarin ik niet kan schilderen, terwijl ik dat net acht weken dag in dag uit gedaan heb. Wat ik nu zou schilderen is niet droog om mee te nemen, dus doe ik maar niks.
Ik ben wel bezig met mijn evaluatieverslag voor de Fundacion en ook voor mezelf. Het probleem is dat het acht weken hier alleen zijn zoveel verandert in je gedachtewereld en hoe je over je toekomst denkt, dat je dat niet even op je weblog kan zetten. Ik ben altijd erg open maar bepaalde zaken zijn voor mezelf niet helemaal duidelijk, laat staan dat ik ze aan iedereen uit kan leggen.
Dat is een van de moeilijke zaken van het alleen zijn: het uiten van je gedachten. Ik ben beslist een gelukkig mens, ik kan doen en laten wat ik wil, ik heb te eten en te drinken, een dak boven mijn hoofd, ik word door niets of niemand bedreigd en ik voel me heel gezond. Je mist een maatje voor je intimiteiten, maar daar staat tegenover, dat je met iedereen kunt omgaan zonder daarmee een ander te kwetsen. Verder hoef ik mijn verdriet aan niemand uit te leggen, maar ik moet het wel zelf afhandelen.
Al met al geen reden tot klagen. Ik heb besloten om morgen nog een dagje naar Tabarca te gaan, het museum daar te bezoeken en het kerkhof aan de meest oostelijke punt van het bijna 2 km lange eiland. Verder mijn fototoestel mee om de natuur daar vast te leggen en natuurlijk mijn zwembroek om in het heldere water te poedelen.
Morgenavond ben ik dus wat later om mijn weblog bij te werken.
Nu ik eraan denk: als je dubbelklikt op de foto’s, worden ze groot weergegeven en kun je details zien van mijn leven hier. Groetjes en tot morgen, Jan.

Palo, bolso en zapato de caca

2009-05-18T07:40:00.000-07:00

Poeppaal en zakje en nog veel meer!

Vanmorgen vroeg liep ik in Alicante, omdat ik daar om 10.00 uur al een afspraak had, en werd geconfronteerd met een zogenaamde poeppaal (palo de caca), waar je zonder te betalen een poepzakje (bolso de caca) uit kunt halen om te voorkomen, dat je schoenzolen met caca gevuld worden (zapato de caca).
Dat zouden ze ook in Callosa moeten invoeren. Honden lopen hier los op straat en deponeren hun caca, waar het ze uitkomt. Nu scheelt het dat de straat hier iedere dag nog geveegd wordt door een spaanse meneer of mevrouw, die met zijn of haar bezem een plastic bak meeschuift en daarin alle tegenkomende caca deponeert. In Alicante trap je niet meer in de caca, maar hooguit op de bolso de caca, en misschien geeft dat wel een knal; ik heb het niet geprobeerd!

Verder ben ik deze week niet meer aan het schilderen, omdat het werk dan niet droog is om mee naar huis te nemen, tenslotte vertrek ik van hier as zondag om dan ongeveer woensdag in Nederland te zijn. Deze week gebruik ik daarom voor pr doeleinden: overleg met de overheid over mogelijke projecten (kerkrestauratie) en met musea en galerieën. Leuk en ook belangrijk en ik moet eerlijk zeggen, dat men hier onder de indruk is van ons werk en er dus best mogelijkheden zijn. Als ik resultaat heb, zal ik dat melden, maar voorlopig moet je het met de palo de caca doen! (gelukkig kun je het via Internet niet ruiken).
Groetjes, tot morgen, Jan

Rommelmarkt, Stads T-shirt en de natuur.

2009-05-17T03:05:00.000-07:00

Rommelmarkt en Stads T-shirt.

Vanmorgen vroeg op de rommelmarkt geweest in La Nucia, een plaatsje ongeveer 5 km van hier. En wat vond ik daar: een heus Stads T-shirt. De kleuren rood en geel van de Stadse vlag en de blauwe kraag vanwege het Haringvliet. Stadser kan het toch echt niet.

De natuur hier in Spanje: mijn ervaring.

Mijn relatie tot de natuur is in het verleden heel belangrijk voor mij gebleken. Ik durf te zeggen, dat ik een natuurliefhebber ben en ik ben altijd op zoek geweest naar echte natuur. Voor mij is dit natuur, die door de natuur zelf gemaakt is en niet door mensen bedacht. Van jongs af aan ben ik met plantjes, vogeltjes, dieren, enzovoort actief bezig geweest. In mijn vroegste jeugd was dit het strand en de duinen, later mijn eigen natuurgebied in Drenthe, de Waddeneilanden, de gebieden op Goeree-Overflakkee en recentelijk het eiland Tiengemeten.
Veel van mijn schilderijen hebben de natuur als onderwerp. Eilanden hebben vanwege het water, het licht en de rust altijd extra mijn aandacht getroffen.
Hier in Spanje had ik gehoopt een mooi stuk natuur aan te treffen en ik wilde vooral die natuur als onderwerp voor mijn schilderijen gebruiken. De natuur hier is zwaar tegen gevallen; de 700 km die ik langs de kust heb afgelegd op mijn reis hier naartoe, hadden niets met natuur te maken. Een strook van zeker 20 en soms wel 50 km vanaf zee is hier volgebouwd met huizen en de tussenliggende natuur is één grote vuilnisbelt. Ik heb verscheidene tochten vanaf Callosa het zogenaamde binnenland in gemaakt en dan tref ik wel wat natuur aan. Echter de hand van de mens heeft ook hier zijn littekens achter gelaten. Het was voor mij dan ook een teleurstelling, dat ik geen geschikte natuur kon vinden als onderwerp voor mijn Spaanse schilderijen. Toen ik echter tot rust kwam, werd ik getroffen door de 100 jaar oude rubberbomen op een pleintje in Alicante en later ook nog een achttal van die bomen op de boulevard. Deze bomen met hun grillige vormen en wonderlijke luchtwortels, waren voor mij voldoende natuur om als onderwerp te gaan dienen voor mijn schilderijen. Ik maakte honderden foto’s en heb nu het gevoel nog lang over dit onderwerp te kunnen schilderen. Toch ontdekte ik nog een tweede stuk natuur hier in de omgeving. Het eiland Tabarca. Een eiland van 1800 meter lang en 400 meter breed op 11 mijl vanaf de kust bij Santa Pola. Dit is ongeveer 50 hectare en dus twintig maal zo klein als het eiland Tiengemeten. Op dit eiland wonen ongeveer 50 mensen, die leven van het toerisme. In kleine meer dan 100 jaar oude huisjes leven ze hier op relatief eenvoudige wijze. Er is geen gemotoriseerd verkeer op dit kleine eiland, geen enkele brommer of auto. Alles gaat te voet, wat gezien de geringe grootte geen probleem is. Dus vooral geluidsrust. Door het komen en gaan van de veerboten wordt die rust af en toe onderbroken, maar de bezoekers komen omstreeks 11.00 uur en moeten om 17.00 uur weer weg. Er zijn namelijk maar 8 hotelkamertjes. Het water rond dit eiland is een maritiem natuurreservaat vanwege de extreme helderheid van het water en de daarbij behorende onderwaternatuur. Trouwens het eiland zelf is ook beschermd als cultureel erfgoed. Aangezien niemand belang heeft bij het eiland, kan de natuur haar gang gaan en dit levert werkelijk natuur op, zonder lawaai, zonder licht en bijna zonder mensen.
Ongeveer 30 dagen per jaar is het van 11.00 tot 17.00 uur wat drukker (tot zelfs 3000 bezoekers per dag) vanwege de dagjesmensen die hier met de veerboten komen, maar wier wandelingen zich beperken tot het dorpje en eindigen bij de horecavoorzieningen, die heel tactisch direct aan de haven liggen. Het klimaat is zeer mild: zomers tussen de 20 en 35 graden en de winter eigenlijk nooit kouder dan 10 graden. Het water blijft in de winter ongeveer 12 graden, dat is ongeveer net zo warm als het water van de Noordzee in de zomer.
Een dergelijk eiland is voor mij een paradijs. Dus toch nog natuur in Spanje gevonden om als inspiratiebron te gebruiken: de Ficus Elastica in Alicante en het eiland Tabarca in de Middellandse Zee.

Groetjes en tot lezens, Jan (e-mail: janroedoe.callosa@gmail.com)

Even in mijzelf kijken

2009-05-16T09:43:00.000-07:00

Even in mijzelf kijken is een van mijn doelstellingen om hier twee maanden in Spanje te gaan werken. Wat betekent het om twee maanden weg te zijn uit je vertrouwde omgeving en alleen bezig te zijn met schilderen. In mijn normale situatie is mijn agenda 6 dagen per week gevuld en heb ik omgang met veel mensen; ik word dan geleefd en daar kies ikzelf voor en dat leven is beslist niet onaangenaam maar wel altijd vermoeiend en zeker de moeite waard.
Hier in Spanje was dit leven deze twee maanden anders. Ik was alleen en heb slechts met weinig mensen contact gehad. Mijn enige zorg was mijn eten en drinken en mijn enig werk was het schilderen. In het begin moest ik wennen aan de lange nachten en dagen en in mijn werk zie je een dwangmatig bezig zijn en zoeken en daardoor een grote diversiteit aan geproduceerde schilderijen. In mijn schilderijen uit die periode lees je als het ware mijn onrust af, als gevolg van mijn manier van leven van voor het naar Spanje gaan. Mijn werk uit die beginperiode in Spanje is slecht van kwaliteit en heeft geen stijl. De meeste doeken heb ik inmiddels weer overschilderd.
Dan komt er een moment van gewenning aan mijn situatie; rust ontstaat in mijn binnenste; als ik ’s morgens opsta heb ik zin om te werken en ik weet ook precies wat en hoe ik ga schilderen die dag. De uren vliegen om en om 10 uur ’s avonds ga ik moe maar heel tevreden naar bed en ik weet dan al wat ik de volgende dag ga schilderen. Ik heb geen behoefte om weg te gaan, ik wil gewoon schilderen naast de weinige huishoudelijke beslommeringen.
Ook de kwaliteit van mijn werk neemt toe, er ontstaat een stijl en een onderwerp (ficus elastica) en deze zaken worden tot op de bodem uitgewerkt en uitgediept. Ik maak 8 schilderijen in dezelfde stijl van dit onderwerp en ieder volgend schilderij is beter dan het vorige. Ik voel me gelukkig en het gevoel van eenzaamheid is verdwenen. Ik zou zo maanden door kunnen én willen werken.
Helaas moet ik nu stoppen met schilderen in Spanje, omdat mijn werk een week moet drogen om vervoerd te kunnen worden. Komende week wil ik dan ook gebruiken om mijn gedachten over de toekomst naar aanleiding van deze twee maanden ervaring op een rijtje te zetten. Wat dit zal brengen weet ik nog niet; wel heb ik nu gevoelens op basis waarvan ik over mijn toekomst kan gaan denken en daar ben ik heel blij mee.
Voor zover mogelijk hou ik jullie op de hoogte, groetjes, Jan.

De tijd gaat snel en de boot ook!

2009-05-15T07:37:00.000-07:00

Gisteren heb ik beloofd iets over het schip te vertellen, dat de haven van Alicante verliet toen wij met de boot terug kwamen van het eiland Tabarca. Het is werkelijk een enorme kolos en luistert naar de naam Grand Princess en is van de Amerikaanse Princess rederij. In de zomer maakt hij cruises in Europa en gedurende de winter wijkt hij uit naar de Caraibische wateren.
Er kunnen maar liefst 2600 passagiers aan boord en het schip heeft 14 dekken en is 320 meter lang. Dat is ruim 50 meter langer dan de Rotterdam van de Holland Amerika Lijn, die nu voorgoed in Rotterdam ligt. Dit schip is in 1998 in Italie ontworpen en heeft net zoveel gekst als de renovatie van de Rotterdam nu kost. Alleen de Rotterdam heeft geen motoren meer en kan dus niet meer op eigen kracht varen. Via Google kun je dit schip volgen en op de brug hebben ze een webcam, zodat je achter je pc mee kunt varen. Het is indrukwekkend als je een dergelijk schip langs ziet varen, dat tenslotte met mensenhanden is gebouwd. We hadden dat gelukje vanaf onze bescheiden veerboot, vandaar de foto’s.
Vandaag en morgen zijn de laatste dagen, dat ik met olieverf kan werken en ik heb dan ook het schilderij ficus nr. 8 afgewerkt en morgen maak ik nog een kleiner doek af met ficus, dat hier bij de Fundacion achterblijft. In totaal heb ik dan 8 doeken gemaakt in de maat 60 x 80 cm en als ik thuiskom zal ik ze voorzien van een smalle zwarte baklijst, zodat ze er met de atelierroute gedurende het pinksterweekend netjes bij staan. Ze zijn dan op Pinksterzaterdag en maandag in mijn atelier te bewonderen en ook nog op de zaterdag na Pinksteren.
Op de foto van het atelier zie je alle 8 de doeken staan, weliswaar op hun zijkant, anders had ik geen ruimte om ze te laten drogen. Volgende week wat foto’s ordenen, schrijven en misschien nog wat met acryl schilderen. Ik hou jullie op de hoogte, tot schrijvens, Jan.

De invloed van het klimaat

2009-05-14T07:42:00.000-07:00

Het klimaat kan enorm veel invloed hebben op het leven van de mens, dat ervaar ik hier in Spanje. Ondanks dat het voor de begrippen van hier niet echt goed weer is, is het iedere dag minstens 20 graden en een groot gedeelte van de dag is er altijd wel zon. Het betekent, dat je s’morgens alleen maar je korte broek hoeft aan te schieten en een t-shirt. Verder voelt er niets koud aan, de hele dag en nacht heb ik alle ramen openstaan en je vraagt je af waarom je ramen hebt. Als je ziet hoe eenvoudig de huizen van de mensen ook zijn ingericht als gevolg van de hoge temperatuur zomer en winter! Geen centrale verwarming, soms een soort open haard, geen goedsluitende ramen, het leven speelt zich bijna altijd buiten af en het huis is er alleen voor wat kook- en slaapwerk. Veel kleren hebben de mensen niet nodig. Geen hoge rekening voor energie en geen dure voorzieningen om te voorkomen dat alles bevriest. Groenten en fruit wordt soms drie tot vier keer per jaar geoogst.
De eenvoud van het leven valt vooral op als je op zo’n klein eiland als Tabarca bent zoals gisteren. Heel eenvoudige en goedkope huisje en feitelijk heel weinig levensbehoeften.
En als gevolg daarvan veel minder zorgen om alles. Wat hebben wij het in Nederland dan moeilijk!
Hierbij nog twee foto’s waar ikzelf op sta en die gisteren gemaakt zijn door Jean-Marie, de andere man op de foto op de boot is Jos, de man van Jean-Marie en ik sta daar alleen op het eiland om foto’s te maken van de prachtige natuur.
Over het schip, dat we tegenkwamen in de haven van Alicante en dat op de andere foto staat zal ik morgen wat meer vertellen. Het leven daarop is nog ingewikkelder dan het leven in Nederland.
Groetjes van Jan.

Het bestaat nog: stilte op een bewoond eiland: Tabarca

2009-05-13T13:24:00.000-07:00

Een onvergetelijke dag op het onvergeten eiland Tabarca. Een eilandje van 4 km lang en 400 meter breed voor de kust van Santa Pola in de Middellandse Zee. Het was 11 zeemijlen varen vanaf Alicante en daar deden we ongeveer een uur over. Aan boord waren we met ongeveer 30 passagiers en op het eiland wonen ongeveer 150 mensen. Een eiland zonder gemotoriseerd verkeer met bescheiden huisjes, ongerepte natuur en vooral veel rust en stilte. Een oase in de Middellandse Zee, waar we een hele dag van hebben mogen genieten.
We kwamen omstreeks 12 uur aan en hebben eerst door het dorpje gewandeld van ongeveer 60 huisjes binnen een vestingmuur. Het enige dat je op straat tegenkwam waren zwerfpoesen, geen verkeer, bijna geen mensen, wat een rust. Het dorpje neemt ongeveer eenderde van het eiland in beslag en de rest is vrije natuur met veel rotsen, wilde planten, strandjes en vooral heel helder water. Na een wandeling door het dorpje hebben we eerst in een restaurantje genoten van een dagmenu: salade vooraf, daarna inktvis, daarna paella, daarna een crème caramel, daarna koffie en tegelijk met alles een heerlijk flesje rode wijn en dat alles voor 15 euro per persoon. We zijn in dit geval ikzelf met Jos en Jean-Marie, mijn achterburen in Callosa.
Vervolgens zijn we gaan wandelen in de natuur van het eiland, prachtige rotskusten, die hooguit 10 eter hoog waren en waarvan de kleur van de rotsen varieerden van groen tot rood/geel. Veel vogels waren nog aan het broeden en het water is werkelijk kraakhelder. Het hele gebied rond het eiland is een natuurreservaat, waar niet gevist mag worden en waar alleen zwemmen en snorkelen is toegestaan. Werkelijk geweldig. Ik heb maar liefst 484 foto’s gemaakt en vooral van de natuur. Wat een oase van rust. Een eiland om echt een paar dagen door te brengen om te onthaasten en je oren echte stilte te laten horen.
Beslist een aanrader voor iedereen die de drukke kusten zat is.
Tot morgen, ik ga nu van de stilte dromen….Jan.

Van alles wat, inclusief huisgenoot.

2009-05-12T07:15:00.000-07:00

Hoi allemaal, een schokkende zaken vandaag, gewoon spaanse les, gewoon geschilderd, gewoon mailtjes beantwoord, gewoon lekker gegeten, gewoon etc.
Morgen ga ik voor jullie speciaal naar het eiland Tabarca, hier 11 mijl uit de kust, om mooie foto’s voor jullie te maken en iets over de bijzondere geschiedenis van dat eiland te vertellen.
Dus nog een dagje geduld en ik zal pas laat in de avond erg zijn. Maar het beloven mooie foto’s te worden, mijn zwembroek gaat mee!
Verder wil ik mijn buurvrouw PETRA even feliciteren en haar morgen een fijne dag toewensen. Op Tabarca neem ik een sangria op je gezondheid. Verder kreeg ik een foto toegestuurd van de bewoner van mijn vroegere huis in Frankrijk. Hun zoontje Maxim is op 6 mei 1 jaar geworden en alle stadtenaren, die vorig jaar naar Frankrijk geweest zijn met het cabaret hebben hem toen als baby bewonderd. Bij deze Maxim met zijn opa Gilles.
Vannacht kwam ik ook mijn huisdier weer tegen! En nu weet ik ook waar hij slaapt, in een oude schoorsteen. In de nacht komt hij te oorschijn en eet dan spinnetjes, vliegen en allerlei ander ongedierte. Een heel nuttig dier dus. Ik weet alleen nog niet hoe hij of zij heet. Hij lijkt op een hagedis, maar veel groter en breder. Gevlekt en een ruige huid. Zijn kop is groot, dus ik denk dat het een jong dier is. Nu ongeveer 25 cm lang. Misschien een Gekko? Ik probeerde hem te fotograferen, maar hij vertrouwde de camera niet en ging zijn schoorsteen in. Misschien heeft ie nog wel broertjes of zusjes.

Tot morgenavond later dan gewoonlijk, Jan.

De oogst begint

2009-05-11T07:14:00.001-07:00

Toch nog gezwommen gisteren en het water was heerlijk. Toen ik bij zee kwam scheen de zon volop, het was 30 graden en met een flinke duik was je gelijk door. Heerlijk in het heldere zoute water.
Na terugkeer zag je overal mensen actief met het plukken van de nisperoses. De oogst gaat beginnen en iedereen wordt voor het plukken ingezet. Na de pluk gaan ze in houten kistjes van 5 kilo en inmiddels rijden de grote vrachtwagens vol met kistjes de wereld rond. Zelf heb ik gisteravond nog een zakje met afgekeurde nisperoses gekregen van een oude buurman. Ik moet ze nog proeven. Overal zie je de mensen in de weer met de oogst. In zwarte emmertjes worden ze geplukt en in de huizen van de mensen worden ze dan uigezocht en in kistjes gedaan. Ik zal komende week nog wat foto’s maken.
Verder inmiddels verder aan het schilderen aan de ficus elastica; er staan er nu 7 op stapel en 5 zijn er bijna klaar. Ik moet nu echt hard doorwerken. Mijn planning is om op zondag 24 mei hier te vertrekken en die dag een bezoek te brengen aan de stad Valencia. De avond vertrek ik daar en ik hoop op dan ongeveer tot aan Barcelona te komen. Op maandag hoop ik vervolgens Clermont Ferrand te bereiken, waar Jan en Marianne op een camping staan. Dinsdag reis ik door naar Nederland, waar ik dan woensdagmorgen hoop aan te komen. Het is een reis van 2000 km en gelukkig kan ik onderweg in mijn auto slapen.
Verder hierbij nog een foto die ik met de zelfontspanner vanmorgen genomen heb in mijn atelier en een foto van de volgende ficus.

Groetjes en tot morgen, Jan.

Het mooie weer is zoek

2009-05-10T07:03:00.001-07:00

Echt mooi weer is het niet, gisteravond zag je vanaf zee de mist het land binnentrekken en vandaag ik het benauwd weer. Hoge temperatuur en een hoge luchtvochtigheid. Ik beloof mezelf al drie dagen te gaan zwemmen in zee, en ga straks ook maar een poging doen.
Ik heb inmiddels een zere schouder van het schilderen en een vierde ficus is bijna klaar. Het is een onderwerp, waar je enorm veel uit kunt halen en dat ben ik ook van plan te doen. Door de grillige vormen van de stam en de luchtwortels is iedere compositie mogelijk.
Bij deze de foto van ficus 4 en het uitzicht richting zee, die vanwege de mist iet te zien is.
Verder dan ook weinig nieuws. Een prettige voortzetting van het weekend en tot morgen, Jan.

Nog even de ficussen elastica

2009-05-09T08:50:00.000-07:00

Nog even de foto's...de doeken zijn nog niet helemaal af; vast een voorproefje.

Groeten, Jan

Lang zullen ze allemaal leven...

2009-05-09T07:03:00.000-07:00

Het onderwerp is boeiender dan ik had kunnen dromen. De ficus elastica heeft zoveel mooie structuren en vormen, dat je hem eindeloos als inspiratiebron kunt gebruiken. De mooie vormen van de stam en takken, vervolgens het grillige lijnenspel van de luchtwortels en dan nog is de grote variatie in kleuren. Gisteren heb ik ruim 12 uur aan de serie van 5 schilderijen gewerkt en vandaag hoop ik die uren ook wel te halen. Het is zo boeiend en ik kom werkelijk tot verrassende resultaten. Heerlijk om zo te werken. Jean-Marie en Jos waren net even hier, en dan is het heel leuk om met een professioneel collega naar het werk te kijken en er over te praten. Ik probeer deze serie nog gereed te maken en misschien maak ik nog een groter doek van hetzelfde onderwerp, als de tijd het toelaat.
Bij deze de foto van de voet van een boom; het schilderij is nog niet helemaal klaar, maar dan kun je vast een idee vormen.
Verder wil ik even Hans en Tineke van Mullekom feliciteren met hun beider verjaardag. Hans is penningmeester van de fundacion, waar ik nu te gast ben. Jullie nog vele gezonde jaren samen en dank voor de gelegenheid, die de fundacion mij hier biedt.
Mijn oudste dochter Nathalie wil ik ook alvast feliciteren met haar verjaardag morgen.
Ik ga nu verder schilderen en hoop morgen weer wat resultaten te kunnen tonen.
Groetjes, Jan.

Gewoon doorwerken.....

2009-05-08T08:15:00.000-07:00

Vandaag heb ik eigenlijk weinig schokkends te melden; ik ben sinds vanmorgen 8 uur aan het schilderen: de ficus elasticus en wel op 5 doeken tegelijk. Dat lijkt veel, maar is het gevolg van het feit, dat ik met olieverf werk en daarom steeds een dag moet wachten tot een bepaald stuk ingedroogd is en dan ga ik intussen verder met een volgend doek. Ik ben wel blij met dit onderwerp, want het heeft een heleboel boeiende aspecten. De grillige vormen en structuren, de kleuren, daardoor het spelen met de compositie en het is natuurlijk een boeiend stuk natuur, wat we bij ons in Nederland niet kennen. Ik ga dus rustig door en morgen kan ik misschien wat tussenresultaten laten zien. Vandaag nog een foto die ik gisteren vergeten was: een bank van Gaudi, die in het centrum van Alicante staat. Zoals bekend, staat er een hele grote en mooie in het Gaudi park in Barcelona en ik was verwonderd er hier ook een aan te treffen. Gemaakt van scherven van tegels in alle mogelijke kleuren en natuurlijk een heerlijke hangplek. Als het regent loopt het water er automatisch af en door het formaat kun je er op liggen, zitten, spelen en ga zo maar door. Een heel goed doordacht concept, van ongeveer honderd jaar geleden.
Groetjes uit Callosa, Jan.

SE VENDA

2009-05-07T08:28:00.000-07:00

Gisteren in de haven van Alicante, die nog groter is dan de haven van Stad aan ’t Haringvliet, lagen werkelijk schitterende jachten. Wat me wel opviel is dat ze bijna allemaal dezelfde naam hadden namelijk: SE VENDA. Vanmorgen had ik dus spaanse cursus en vroeg daarom recht in de ogen van Paloma: Wat betekent die naam SE VENDA. Haar antwoord was verrassend namelijk: TE KOOP. Het betekent dus, dat zeker de helft van die mooie bootjes te koop staat. Bij ons op Stad zijn ze kleiner, maar er staan er minder te koop, dat is zeker. Op Internet heb ik even gekeken, of er een bootje bij was, dat ik misschien zou kunnen kopen voor op het Haringvliet. Dat viel tegen. De meeste hadden een diepgang van meer dan 1,50 meter en kunnen dus onze haven niet in. Dan zie ik maar van de koop af en kom gewoon met de auto naar huis eind mei.
Verder kwam ik op de kade een zonnewijzer tegen, die werkelijk op de minuut gelijk liep en toch heel eenvoudig van constructie was. Handig voor die mensen van die bootjes, hoeven ze geen duur horloge te kopen om te weten hoe laat het is (figuurlijk).
Verder wil ik iedereen bedanken, die gereageerd hebben inzake de naam van de boom die ik inmiddels aan het schilderen ben. De juiste naam bleek te zijn: Ficus Elastica oftewel Indische rubberboom. Hij is van de familie van de moerbeibomen en heeft dus heel veel familie over de hele wereld. De bomen hier zijn ongeveer 100 jaar geleden geplant en komen uit India. In het wild groeien ze in het gebied van India tot Java. Ze zijn een beetje uit de gratie geraakt door de komst van een andere rubberboom de Hevea Braziliana, die meer rubber bleek te produceren om aan de toenemende vraag van voorbehoedmiddelen te voldoen. Onze Ficus Elastica wordt alleen nog gebruik voor de vervaardiging van elastiekjes, want die hebben we niet zoveel nodig.
Ik dank bij deze alle mailers en vooral de VVV van Alicante, voor hun uitgebreide verhaal.
Nu kan ik rustig dromen en vooral schilderen over deze mooie boom.

Tot morgen, Jan.

Heilige Antonius goede vrind...

2009-05-06T11:46:00.000-07:00

Alicante is zeker niet tegengevallen. Om even voor tien uur heb ik mijn overbuurvrouw afgezet bij het archeologisch museum en ben ik zelf doorgegaan naar het museum voor hedendaagse kunst. Helaas stond dit museum heden ten dage in de steigers en dat schijnt al drie jaar zo te zijn. Maar een gedeelte van de collectie was te zien in een ander museum aan de overkant. Van de echte hedendaagse kunst was ik niet echt onder de indruk, maar wel van de schilderkunst uit de periode 1850-1950 van spaanse schilders. Ik kan jullie geen voorbeeld laten zien, ik mocht binnen niet fotograferen en er waren ook geen reproducties te koop. Maar ik ben onder de indruk van het helder gebruik van de kleuren, de hoge contrasten en de spannende composities. Ook de vlaksgewijze manier van schilderen kwam op sommige doeken goed tot zijn recht. Ik was enorm onder de indruk van een schilderij uit 1909 van een soort Maria met bloemen, zodat ik daar zeker een half uur met mijn neus bovenop gestaan heb. Ik ga straks nog even op het spaanse Internet zoeken en als ik een foto vind krijg je hem nog wel te zien. Mijn besluit stond vast: deze stijl van schilderen spreekt mij aan: realistisch, hoge contrasten, heldere kleuren, vlaksgewijze schildering (a la Cezanne, maar dan fijner). Na een aantal weken procedureel geëxperimenteer kies ik daarvoor en hoop ik nog wat schilderijen in die stijl hier te maken. Maar nu nog een onderwerp! Na dit museumbezoek, ben ik een kerk van Santa Maria binnen gewandeld en heb daar aan de heilige Antonius om raad gevraagd. Hij kende me nog van vroeger, toen ik misdienaar was, dus dat schept een band. Ik sprak het aloude schietgebedje uit, dat iedere christen wel kent: heilige Antonius beste vrind, maak dat ik een passend onderwerp vind! En zoals het een heilige betaamd, gaf hij gehoor aan mijn gebed.
Na mijn ontbijt op een terrasje voor de kerk (geroosterd broodje met boter en jam, glas vers geperst jus d’orange en koffie voor Euro 2,50) leidde Antonius mij naar een intiem pleintje met hele mooie bomen, die helemaal bij mijn wens passen. Ik weet niet hoe ze heten maar ze zijn geweldig dik, diameter tot 6 meter, heel grillig, luchtwortels, en zowel in hun geheel als in het detail mooi en spannend, waar iedere denkbare compositie mee te maken valt. Dank je wel Antonius, tenslotte heeft hij een paar honderd jaar geleden die bomen voor mij al neergezet met een geweldig vooruitziende blik. Ik zou Jan niet zijn als ik niet direct een paar honderd foto’s van deze bomen zou maken. Ziehier een van die foto’s en ook een foto van de bladeren. Later kwam ik op de boulevard nog een zestal van die bomen tegen. Ik weet niet hoe ze heten…Wie helpt met hun naam, zodat ik onder mijn schilderijen die naam kan vermelden. Is beter voor de familie van de boom. Er vallen een soort bottels van de boom, zo groot als rozenbottels. Iemand dacht dat het Mediterranee Magnolia’s waren? Wie helpt me?
Daarna heb ik heerlijk op een terrasje genoten van paella en geroosterde zalm met een flink glas sangria. Mijn dag kon niet meer stuk en morgen begin ik met schilderen. Realistisch met olieverf, waarbij de vormen voor de compositie en abstractie zorgen en ikzelf daar de contrasten aan toevoeg. Ik hoop voor mijn vertrek op 24 mei nog een aantal schilderijen hiervan te maken en laat jullie gauw de resultaten zien.
Om 16.00 uur heb ik mijn overbuurvouw weer opgehaald bij het archeologisch museum en zijn we naar huis gereden, waar we op haar dakterras nog genoten hebben van de zon en een heerlijke salade.
Verder nog even een foto van het strand van Alicante; het is hier mooi weer, maar daar zorgt een andere heilige voor!
Groetjes, Jan.

Yo hable espagnol (een beetje)

2009-05-05T06:45:00.001-07:00

Iedere dinsdag en donderdag van 11 uur tot 13 uur hebben we spaanse les voor gevorderden. Ik zeg er speciaal bij dat het voor gevorderden is om daarmee duidelijk te maken hoe moeilijk het voor mij is. Ik ben namelijk niet gevorderd, dus moet ik alle zeilen bijzetten om de juffrouw te kunnen volgen, laat staan dat ik er iets van begrijp. Maar ik doe heel erg mijn best, want de juffrouw (ze heet Paloma) is erg aardig en dat werkt beslist stimulerend. We zijn nu bezig met de onregelmatige werkwoorden en daarvan hebben ze er hier ongeveer net zoveel van als in Frankrijk en daar heb ik er ooit vier jaren over mogen doen om tenslotte met een 8 op mijn eindexamen van de MULO te eindigen. Jullie begrijpen mijn problemen op de dinsdag en donderdag, maar ja ik zet toch door, want ze heeft mooie ogen en is heel lief.
Met mij doen dat ongeveer 10 engelsen en een italiaan die allemaal hier wonen, en verder nog drie Nederlanders, waaronder Jean-Marie. Deze laatste is op hetzelfde niveau als ik (alleen praat ze wat beter, vanwege het feit dat zij een vrouw is) en dat schept een band. Wij zitten altijd naast elkaar en aan het eind van de les kijken we allebei scheel van het afkijken.
We krijgen regelmatig een beurt van Paloma en het maakt mij eigenlijk niet uit of ik het goed of fout doe, als ze me maar een beurt geeft (vanwege de ogen).
Vooral het feit, dat je twee uur geconcentreerd bezig ben met de taal geeft je een goed gevoel; bovendien kan ik nu al een hele bier bestellen in een spaanse bar, dat is hard nodig want het is bloedheet.

Morgen ga ik dus een dagje naar Alicante, musea bezoeken en ik zal wel wat later thuis zijn om mijn weblog bij te werken. Alvast dank voor het toewensen van een prettige dag en tot morgen.
Juan

ps Op de foto zie je alleen haar rug; de rest hou ik voor mezelf

Onverwacht bezoek

2009-05-04T08:19:00.001-07:00

Soms is het moeilijk een onderwerp te bedenken, bij hetgeen je wilt schilderen. In het kader van mijn restyling heb ik dan een idee, hoe ik de verf op het doek wil krijgen, maar daar hoort dan ook nog een onderwerp bij. Ik heb vandaag gekozen voor twee boomstammen van cipressen, die hier op de kruiswegstatie tegen elkaar aan stonden. Dit plaatsje heeft, zoals bijna ieder zelf respecterend gat in Spanje, een kruiswegstatie van 14 afbeeldingen in de open lucht. Hier gaan die staties de berg op en worden geflankeerd door twee rijen cipressen.
Zij, die bomen, waren dus onderwerp van een abstract lijnenspel. Ik probeer daar dan met veel kleur en beperkte lijnen spanning in te brengen. Het resultaat is zeker decoratief, trekt aandacht, maar heeft voor mij nog teveel gebrek aan spanning. Dan maar een dagje drogen en proberen daar verandering in te brengen.
Het liefst zou ik dit soort doeken in de natuur schilderen, maar zoals ik al eerder gemeld heb, is de natuur hier volkomen verknoeid voor de toeristen in opdracht van de plaatselijke geldwolven. Ik moet zeker 30 km rijden om iets te vinden wat op natuur lijkt.
Ofschoon ik gisteravond een mooi stukje natuur in mijn slaapkamer aantrof: mooi slank met welvingen op de juiste plaats, een beetje pokdalig en ongeveer 20 cm lang. Een volwassen hagedis, okerkleurig met zwarte vlekken. Ik denk dat het beestje door mijn raam naar binnen geklauterd is, dat staat dag en nacht open, en aangezien het vanmorgen niet meer te vinden was, zal het daardoor ook wel weer naar buiten gevlucht zijn. Het beestje durfde bij een man alleen de nacht niet door te brengen.
Groetjes uit een steeds warmer en nog steeds zonnig Callosa, Jan.

Wijziging e-mail adres

2009-05-03T08:41:00.000-07:00

vanwege de problemen met mijn telfort/tiscali adres, heb ik een nieuw e-mail adres aangemaakt voor tijdelijk gebruik hier in spanje.
Graag daarvoor: janroedoe.callosa@gmail.com gebruiken. Dan kan ik ook gewoon antwoorden.

groetjes uit Callosa, Jan

En maar proberen..

2009-05-03T03:16:00.000-07:00

Ik ben lekker aan het uitproberen en dat doe ik met acrylverf op drie grote doeken van 80 x 100 cm. Ik heb drie portretten geschilderd: rood, geel en blauw en ben daarin aan het experimenteren met abstractie in kleur, lijn en vorm. Het is een heel moeilijk traject, daarom gebruik ik acryl, het is snel droog en ik kan er dus snel weer overheen schilderen. Voor de foto heb ik ze ook even naast elkaar gezet, een soort drieluik. Het is dus niet de bedoeling drie mooie schilderijen te maken, maar om uit te proberen hoe ik de meeste spanning in een doek krijg en hoe ver ik van het realisme moet afdwalen om toch boeiend te blijven of juist boeiend te worden.
Het fijne hier is dat ik de tijd en gelegenheid heb om op deze wijze bezig te zijn en daar maak ik dan ook flink gebruik van.
Als ik een richting in het atelier gevonden heb, ga ik proberen om dat ook buiten toe te passen en op andere onderwerpen. Ik ben nog wel even zoet en het houdt me van de straat.
Komende woensdag ben ik van plan een dagje naar Allicante te gaan. Het schijnt een mooi oud stadje te zijn met diverse musea en het is maar 50 km van hier. Zie ik nog eens wat van de wereld!
Straks ga ik lekker sardientjes bakken met gebakken aardappeltjes en worteltjes. Die laatste heb ik hard nodig, want mijn ogen moeten hier hard werken. Allemaal de groetjes en een prettige voortzetting van de zondag. Juan d’en Callosa d’en Sarrià (dat is spaans).

Zaterdagsrust

2009-05-02T08:01:00.000-07:00

Alle nieuwe buren zijn er; allemaal mensen, die hier komen om te schrijven, dus geen beeldende kunstenaars. Ze zijn ook allemaal met het vliegtuig gekomen. Het vliegveld Allicante ligt hier op 50 km afstand en voor ongeveer 100-150 Euro heb je een retourticket naar Amsterdam heel wat goedkoper dan de auto. De afstand over de weg is 2000 km, dus heen en weer 4000 km. Tegen een kostprijs van 28 cent per km is dat toch ruim 1000 euro en dan nog eens de kostprijs van de tolwegen 220 euro per enkele reis. Maar bij het vliegtuig zie je minder, en mag je maar 20 kg bagage meenemen. Typisch hollands om zo te zeuren.
Ik probeer dus abstracter te werken en heb in dat kader een doek van 80 x 100cm gevuld met acrylverf. De afbeelding is een van de koppen van de christenen, die ik gefotografeerd heb op 24 april in Alcoy. Ik ga komende dagen nog even door met dat experiment, dus er zal nog wel wat meer acryl verschijnen in primaire kleuren. Verder is het hier stil en warm, zaterdag vanaf 14.00 uur zijn de winkels gesloten en is iedereen bezig zich op de zondag voor te bereiden.
Ik wil ook nog even melden, dat er weer mailtjes terugkomen met de melding “Blacklisted”. Het zijn de mailtjes die naar gmail-adressen zijn verzonden. Ik probeer het komende dagen wel weer en anders meld ik het hoognodige wel even via deze weblog.
Ik ga nu maar een sangria inschenken en even van mijn dakterras genieten: het is hier zonnig en 27 graden.
Aan iedereen de groetjes, Jan

Nispelrose

2009-05-01T10:10:00.000-07:00

Nog maar een verhaaltje vandaag, het is tenslotte een feestdag. Zojuist heb ik een wandeling gemaakt naar Polop, een dorpje op ongeveer 5 km van hier. Niet echt ver om te lopen, maar wel zwaar vanwege de hellingen. Onderweg zag ik dat de nispelrose bijna rijp was; ze kleurden al aardig oranje en naar verwachting zijn ze half mei rijp om geplukt te worden.
Het bijzondere van deze vrucht is, dat ze alleen hier groeit en waarschijnlijk nergens anders ter wereld. Daarom zijn ze heel duur. Ongeveer een halve eeuw geleden zijn ze hier met de teelt begonnen en deze was al heel gauw succesvol. Bijna alle vruchten worden in blik uitgevoerd naar Japan en een blikje met 6 vruchten brengt tussen de 2 en 5 Euro op. Ze smaken ongeveer naar abrikozen, maar zijn iets bitterder. Toen Greet en Conny hier waren heeft een van de dames er drie Euro tegenaan gegooid en hebben we met z’n drieën een blikje leeggegeten om te proberen. Best lekker, maar nogmaals bijna abrikoos.
Het verhaal gaat verder: de boeren hier werden enorm rijk van de nispelrose, want een beetje boom produceert 200 tot 400 vruchten per oogst. Toen Benidorm in de toeristische belangstelling kwam begonnen de boeren hier in Benidorm hotels te bouwen. En daardoor werden ze nog rijker, maar wat ze met al dat geld toen gingen doen weet ik niet. Misschien wel van die mooie huizen bouwen als op de foto. Verder ontdekten ze dat bomen mooie vruchten afgaven als ze tegen de ergste zon werden afgeschermd. Het gevolg is afschuwelijke grote tenten tegen de berghellingen (zie foto). Maar ja, je moet iets voor de goede zaak over hebben.
Na deze leerzame uiteenzetting neem ik weer afscheid en nogmaals tot morgen, Jan.

Het lijkt wel zondag

2009-05-01T07:31:00.000-07:00

Het is stil hier in Callosa vanwege de viering van 1 mei: de dag van de arbeid. Het lijkt wel zondag. Vanmorgen heb ik een uurtje zitten kletsen over de stijl van schilderen met mijn collega Jean-Marie van Staveren. Het was heel zinvol; over de aanpak, de voortdurende strijd die je met jezelf voert, de voortdurende ontevredenheid over het resultaat, etc. Het zijn zaken die er allemaal bij horen, maar het is gewoon heel zinvol om daar zo af en toe ideeën met elkaar over uit te wisselen, daar leer je veel van en het stelt je gerust.
Ik probeer nu wat grote koppen van Moren en Christenen te schilderen in hoge abstractie, zowel qua kleur als vormgeving. Ik ben blij dat ik zo nog een maand kan door rommelen, die tijd heb ik echt hard nodig. Verder is het bewolkt, niet echt warm en een straffe wind. Dat deert me niet, maar het nodig niet uit buiten te gaan werken of even lekker in zee te gaan zwemmen. Straks probeer ik misschien wel een groot doek te vullen met acrylverf, dat knoeit wat makkelijker. Morgen kan ik misschien wat resultaten laten zien, maar vandaag mogen jullie even naar mijn palet kijken. Tot morgen, Jan

Ik ben diep geschokt.

2009-04-30T06:05:00.000-07:00

Ik ben diep geschokt en besef, dat er in Nederland niets meer kan. Een feest als Koninginnedag, waar iedereen naar uitkijkt, waarop altijd de zon schijnt en waar we op unieke wijze met elkaar gewoon feestvieren, kan niet meer zonder incidenten. Ik kwam thuis van de spaanse les om even over een uur, zette de tv aan op BVN om iets mee te krijgen van de feesten in Nederland en werd met dit in en in trieste drama in Apeldoorn geconfronteerd.
Dan komen bij mij de beelden boven van een doodgeschoten Pim Fortuyn, een doodgestoken Theo van Gogh en nu dan de onschuldige burgers, die gewoon onze Koninginnedag aan het vieren waren. Ik ben echt geshockeerd en besef dat Koninginnedag, een uniek gebeuren in Nederland, nooit meer hetzelfde zal zijn.
Sorry, dat mijn gedachten even niet in Spanje zijn, maar in Nederland. Dit zijn moeilijke momenten, waarop ik zelf het vertrouwen in Nederland begin kwijt te raken. Ik besef dat er overal op de wereld vergelijkbare incidenten plaats vinden, maar wij waren toch dat land, waar we trots op waren en waar alles zo goed geregeld was. Bij ons kon dat allemaal niet gebeuren, maar bij ons gebeurt dat nu allemaal wel. Ik besef heel goed dat een enkel individu dit soort zaken veroorzaakt, soms met een onduidelijk motief, soms heel erg vooraf opgezet. Maar het is een feit, dat het de afgelopen decennia wel gebeurt in ons Nederland en dat we heel veel onbestuurbare individuen hebben. Ik ga verder niet in op de oorzaak, maar het is een feit, dat dit nu in Nederland allemaal kan en dat we daardoor Nederland niet meer zijn.
Groetjes uit Spanje en sorry voor mijn negatieve toon, Jan.

Rust in Callosa

2009-04-29T07:21:00.000-07:00

Een paar rustige dagen hier, van de kunstenaars uit drie ateliers hebben we gisteravond afscheid genomen en hun opvolgers komen waarschijnlijk vrijdag. Gezellig nagepraat met een drankje en een hapje met name over het werken hier, geconcentreerd en weg van onze westerse drukte. Ik heb gelukkig nog een maand te gaan, en die heb ik hard nodig. Het werk wordt beter maar ik ben nog net tevreden. Vanmorgen ben ik vroeg met de auto de bergen in gegaan. De kust is echt afschuwelijk met alleen maar vakantiehuizen, hotels en alle andere ellende, die door badgasten wordt aangetrokken. Als je echter 20 km het binnenland in gaat, komt de rust over je en kun je genieten van mooie natuur en rotsen. Op de foto met de rots waar je een kerkje en kasteel op ziet, ben ik twee weken geleden met Greet en Conny geweest en vanmorgen heb ik hem geschilderd vanaf een kleine parkeerplaats. Het probleem is dat de zon snel van positie veranderd en dat daardoor de rotsen er ieder kwartier anders uitzien. Ik heb ook heel wat foto’s gemaakt, zodat ik de rest van vandaag en morgen in het atelier verder kan werken. Ook heb ik foto’s gemaakt van wilde bloemen; ik denk dat de gele bloemen brem zijn, maar weet dat nooit zeker. In ieder geval steken ze mooi af tegen de lucht en het groen. Op de terugreis even langs de supermarkt gegaan in Benidorm, zodat ik weer voor een week eten en drinken in huis heb. Verder weinig te melden vanuit een stil Callosa. Tot morgen, Jan.

Het is geen stijl...

2009-04-28T07:34:00.001-07:00

Het valt niet mee, om een stijl te vinden, die mij past en tevens een weergave is van mijn gevoelens. Gelukkig mag ik nog een maand zoeken. Het schilderij van gisteren was heel realistisch met versterking van kleur en contrast. In overleg met mijn buurvrouw kunstschilder heb ik toch het poppetje linksvoor verwijderd. De wedstrijd gaat dus door zonder linksvoor; hierdoor is de compositie veel sterker, maar ik mis abstractie en daardoor spontaniteit. In mijn volgende schilderij (een Moor te paard) heb ik het paard realistisch weergegeven en de rest in hogere abstractie. Feitelijk strijdig met alle regels, maar de moeite waard om verder te ontwikkelen. Als je wilt reageren, schroom dan niet naar jan.roedoe@tip.nl te mailen.
Verder verdwijnen er morgen een aantal collega’s en komen er weer nieuwe voor terug. Van een van de verdwijners (Saskia Pfaeltzer, de beeldhouwer) heb ik haar werk gefotografeerd, waarvan hier een van de foto’s. Zij heeft hier acht koppen gemaakt en heeft dus heel wat mee te sjouwen. Vanavond hebben we een afscheidsborrel met zijn allen. Dit om alle restjes wijn en eten op te maken van de vertrekkers, het was vanmorgen daardoor extra druk in de supermarkt.
Iedereen weer gegroet en tot morgen. Ps de mails via info@janroedoe.nl bereiken mij niet en ik weet niet waarom, daaromjan.roedoe@tip.nl gebruiken aub. Groetjes, Jan

Zoekt en gij zult vinden

2009-04-27T06:13:00.001-07:00

Ik ben intensief op zoek en misschien wel een beetje te intensief, naar een stijl van schilderen, die expressiever is dan mijn huidige stijl. Maar ik vind hem niet en dat is heel moeilijk. De afgelopen twee dagen heb ik meer dan 20 uur gewerkt aan het schilderij “de christenen” waarvan ik hierbij de foto stuur. Ik heb echt met plezier aan dit schilderij gewerkt, maar het is te realistisch; ik heb geprobeerd met contrast en kleur het beeld te versterken en mijn gevoelens van mijn bezoek aan Alcoy erin te brengen, maar het is niet de stijl geworden waarnaar ik op zoek ben. Verder had ik het mannetje linksvoor beter weg kunnen laten, waardoor de compositie krachtiger geweest zou zijn. Het mannetje heb ik geschilderd om documentaire redenen: je kunt de hele uitrusting goed zien en ook hoe het geweer geladen werd. Misschien schilder ik dat mannetje nog wel weg. Er komt dan rust in de linkerhelft en extra spanning rechts met een betere diagonaal. De verf is nog nat, vanochtend heb ik er nog aan gewerkt. Voor vanmiddag ga ik toch maar weer een onderwerp in de natuur zoeken en verder op zoek naar een nieuwe stijl.
Voor de rest gaat alles goed, ik groet iedereen en wens Debby voor morgen alvast een prettige verjaardag. Jan.

Zondagmiddag

2009-04-26T06:07:00.000-07:00

Het is nu zondagmiddag ongeveer drie uur en dan heerst hier stilte. Op dit tijdstip eet de Spanjaard in familiekring en daar doen ze dan net als in Frankrijk uren over. Wij zouden hier een voorbeeld aan moeten nemen, gezellig een paar uurtjes eten, drinken en vooral gezellig praten in de familiekring. Ik heb net mijn eten op en duik dan eerst even achter de pc om jullie wat bij te praten. Vanmorgen afscheid genomen van het bestuur van de Fundacion, die straks om 5 uur weer op het vliegtuig stappen naar Nederland. Ze hebben hier intensief gewerkt en beslist een zware taak om de exploitatie van deze 5 ateliers aantrekkelijk te maken en alles te regelen. Mijn complimenten voor hun (vrijwilligers)werk.
Zelf ben ik vanmorgen verder gegaan met het schilderij over de strijd van de Moren tegen de Christenen en er zit aardig voortgang in. Ik probeer door versterking van de compositie en verhoogd contrast van kleur en licht het schilderij extra expressief te maken. Ik ben hier om mijn stijl van werken te vernieuwen, maar ben er nog niet uit welke richting ik moet kiezen. Ik heb nog 5 weken te gaan, dus wie weet gaat het nog lukken.
Ik wil Herman Maas nog even feliciteren met zijn Herman Maas Veldje. Hij heeft er ontzettend veel voor moeten doen om dit veldje voor de jeugd gerealiseerd te krijgen en nu is het er eindelijk. De jeugd heeft er zijn naam aan gegeven. Eerder had Limburg al een rivier naar hem genoemd en Rotterdam al een boulevard en nu dus een heus trapveldje voor de jeugd. Voor niet Stadtenaren: zie http://www.stadaantharingvliet.nl/.
Verder groet ik iedereen vanuit een matig warm Spanje, waar je overigens wel snel bruin wordt (zie foto). Groetjes aan alle trouwe lezers, Jan

Weer een week voorbij

2009-04-25T07:20:00.000-07:00

Vanmiddag lekker gegeten; ik eet een keer per dag uitgebreid en vandaag was dat een kippenpootje, sla, aardappels in de schil en yoghurt met verse aardbeien toe. Ik mag dus weer niet klagen. Gisteravond hebben we met het bestuur van de Fundacion bij Jean-Marie gegeten. Heerlijk en gezellig met z’n achten. Knap kookwerk als je voor acht moet koken en alleen een tweepits gasstel heb. De rijst had ze net als vroeger in bed laten gaar worden, dat scheelde weer een pit.
Vanochtend een onderschildering gemaakt van een aantal schutters van het spektakel van gisteren. Hierbij doe ik ook nog een paar foto’s van dat gebeuren. Je ziet o.a. het christelijk stadsbestuur op het balkon van de stadspoort en verder wat detailfoto’s. De stadse kleuren komen in alles terug, omdat dat de kleuren van Spanje zijn: rood en geel. Ik ga nog op jacht om stof in die kleuren hier te kopen voor de stadse dag in Nederland.
Het is hier verder wat nevelig en ongeveer 22 graden, dus na het eten even lekker in de zon op mijn dakterras gelegen om bij te kleuren.
Komende week krijg ik weer nieuwe buren; de meesten gaan terug naar Nederland, maar ik ben blij nog een maand te hebben om aan de verbetering van mijn schilderstijl te werken, die maand heb ik hard nodig, ofschoon ik niet mag klagen. Ik merk zelf dat ik heel erg vastzit aan de regels en moet proberen, die wat losser te laten; ik denk dat dit door het lesgeven komt.
Ik wens ieder een prettig weekend en tot morgen, Jan

Het bestuur, de Moren en de Christenen

2009-04-24T06:46:00.000-07:00

Gisteravond is het bestuur van de FundacionCKD hier aangekomen. Zij zijn verantwoordelijk voor het beheer van de ateliers hier in Callosa en ze staan voor de moeilijke taak om deze aan te passen aan de eisen van de kunstenaars. Een taak die vooral niet te gemakkelijk is mede vanwege het feit, dat je te maken hebt met een spaanse huismeester, spaanse aannemers en voornamelijk Nederlandse gebruikers. Vooral het bruikbaar maken het gehele jaar door is een probleem; centrale verwarming is niet mogelijk vanwege het ontbreken van gasleidingen en als je een pand dan enige tijd niet gebruikt maakt het vocht zich meester van het huis en moet je weer weken stoken om het droog te krijgen. Een moeilijke taak voor dit bestuur. Gisteravond mocht ik met hen eten in het plaatselijk café, heel gezellig.
Vanmorgen ben ik naar Caloi geweest, ongeveer 40 km rijden door de bergen, waar feesten waren vanwege de strijd tussen de Moren en de Christenen. Een prachtige vertoning, waarbij letterlijk honderden kilo’s buskruit werden verschoten. Veel foto’s gemaakt en vanmiddag ga ik maar weer schilderen, kunnen mijn oren ook wat tot rust komen. Overigens is het hier nu mooi weer en het weekend probeer ik maar weer eens te gaan zwemmen. Groetjes, Jan.

2009-04-23T07:11:00.001-07:00

Koeien bij de horens of mensen bij de neus?

2009-04-23T07:10:00.001-07:00

Gisteravond zijn we met een groepje naar het plaatsje Teulada gegaan, waar de zogenaamde patroonsfeesten werden gevierd met stieren in de straatjes. Dit fenomeen is bij ons bekend van Pamplona, waar dit jaarlijks uit de hand loop. Hier ging hier wat georganiseerder: de mensen werden in kooien opgesloten en de stieren mochten op straat rondrennen. Af en toe begaf een heldhaftige jongeling zich op straat en probeerde de stiertjes met hun mannelijke heldhaftigheid te imponeren. Het leek dan alsof de stiertjes boos en daardoor gevaarlijk werden, maar dat was niet echt zo. Als een stiertje moe werd, kwam een begeleider in het veld, die vervolgens rustig met de stier naar zijn kooi wandelde en het beestje daarbij iets te smullen gaf. Een collega stier (of koe, het verschil zagen de Spanjaarden toch niet) nam het dan weer een tijdje over. Dat ging zo door tot een uur of tien en daarna ging iedereen gezellig op straat met elkaar zitten eten. Kortom een leuk feest, waarbij de stieren en koeien van et verhuurbedrijf et echt te lijden hadden, ofschoon dat wel zo moest lijken. Als dierenliefhebber met boedistische neigingen zou ik het hier moeilijk mee moeten hebben maar aangezien de mensen feitelijk door de dieren in de maling werden genomen, heb ik het maar gerelativeerd; de dieren deden mee aan een toneelstuk, waarbij het publiek de indruk had superieur te zijn. De dieren werden er goed voor betaald via hun bazen van het verhuurbedrijf.
De kleinere kinderen begrepen het feest pas echt en liepen na afloop in optocht over straat.
Groetjes van Jan.

2009-04-22T06:50:00.002-07:00

Ik doe mijn best

2009-04-22T06:50:00.001-07:00

Hoi allemaal, leuk dat jullie weer even op mijn log kijken, dan schrijf ik het niet voor niets. Eerst even over het schilderen; ik probeer in die twee maanden hier mijn stijl van werken aan te passen. Ik wil expressionistischer werken met meer kracht en spanning. Dat is een heel moeilijk proces, dat veel van me vergt. Het betekent dat ik mijn gevoel moet aanpassen en heel kritisch moet zijn op het resultaat. Maar hier heb ik de kans om dit te doen, omdat ik veel uren beschikbaar heb en veel tegen mezelf kan kletsen. Ik werk 6 tot 10 uur per dag aan mijn doeken, en heb er ook al een aantal aan de kant gegooid en over heen geschilderd, omdat ik et niet goed vond. Maar ik heb wel het gevoel, dat het gaat lukken en het werk wordt langzaam maar zeker beter. Het grootste probleem is dat ik af en toe terugval in mijn oude stijl. Hierbij drie foto’s van probeersels in mijn “nieuwe” stijl. Het is ook moeilijk om passende onderwerpen voor deze stijl te vinden en vanmorgen ben ik aar weer de bergen in gegaan om te fotograferen.
Zojuist heb ik weer lekker gegeten; ik eet een keer per dag warm, omstreeks twee uur in de middag. Veel verse groenten en fruit, dat is hier werkelijk heerlijk. De aardappels kook of bak ik met de schil, dat is echt lekker en met veel smaak.
Verder was er een kaart van Greet uit Frankrijk met de post, zij zal vandaag of morgen weer thuis zijn na 2,5 week alle Stadtenaren in het buitenland samen met Conny afgereisd te hebben. Ik heb er echt van genoten toen ze met de paasdagen hier bij mij waren.
Graag tot een volgend leesbeurt. Groetjes uit een warm Callosa, Jan

2009-04-21T07:29:00.000-07:00

Huishoudelijk nieuws

2009-04-21T07:25:00.000-07:00

Het leven hier is beslist niet onaangenaam ofschoon ik wel veel vrienden en bekenden om me heen mis, vooral vanuit Stad. Iedere morgen de koffie om kwart voor 10 bij Ma Huizer, de vrienden van de wandelclub, de juffrouws en de kinderen van basisschool De Molenvliet, de vrienden van de culturele (eet)kring van Stad, alle cursisten en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het fijne hier is het warme klimaat, vandaag is het 23 graden, maar tot u toe was het niet warmer dan 18 gaden en veel regen. Verder is hier veel vers fruit en eten te koop voor maar weinig geld, ik kook iedere dag mijn eigen potje en geniet van alle verse zaken en vooral van de sinaasappelen en tomaten. Het huisvuil hang je hier iedere avond aan de muur in een plastic zakje en het wordt iedere nacht opgehaald, behalve zondagavond. Een heel goed systeem, dor het ophangen kunnen loslopende honden en katten er niet bij en omdat het dagelijks wordt opgehaald gaat het niet stinken. De plasticzakjes koop je bij de supermarkt, 50 stuks voor een euro. Hollanders gebruiken ook wel de oude boodschappenzakjes bijvoorbeeld van de Lidl of Aldi, dat mag ook.
Ik doe er nog wat foto’s bij van mijn huis, iedere foto is op een aparte verdieping genomen, beneden is de woonkeuken, eerste etage mijn werkkamer, tweede etage mijn atelier en dan nog mijn badkamer en slaapkamer, beiden op dezelfde etage, gemakkelijk met plassen snachts. Daarboven ligt vervolgens nog het dagterras.
Met schilderen gaat het niet slecht, ik werk ongeveer 10 uur per dag en ben nu bezig met allerlei wijnstokken. Nog even geduld en ik laat weer wat werk zien.
Iedereen de groetjes en tot ziens uit een warm en zonnig Spanje, Jan.

2009-04-20T07:23:00.000-07:00

Hoort wie klopt daar kinderen

2009-04-20T07:16:00.000-07:00

Ik woon hier in een klein straatje van maar 4 meter breed. Je kunt er niet parkeren, maar mag er wel met de auto rijden en natuurlijk gewoon doorheen wandelen. Zelf heb ik op al mijn verdiepingen altijd al mijn ramen en deuren open. Immers de buitentemperatuur is ongeveer 17 graden en thuis ben ik 16 graden gewend. Alle andere Nederlanders hebben hier alles dicht en hebben de kachel aan; zij hebben thuis de verwarming op 20 graden staan. Maar daar wil ik het niet over hebben. Ik wil et hebben over die man met die witte baard en rode puntmuts, die ieder jaar hier uit Spanje naar Nederland komt. Daarvoor zingen we: hoort wie klopt daar kinderen…. En nu weet ik waarom. Niemand in dit smalle straatje heeft een deurbel, hooguit een klopper. En omdat alles zo smal is en ik alles heb open staan, hoor ik alle klopgeluiden uit de hele straat. Als ik hoor kloppen ren ik dus naar deur of raam en kijk of het bij mij is. Dit doe ik al bijna drie weken tevergeefs, want de Sint zal bij mij niet op bezoek komen.
Vanmorgen en ik foto’s gaan maken in de wijnvelden om beelden van knoestige stammen te kunnen schilderen. De blaadjes beginnen hier net uit te lopen en de stammetjes zijn heel laag en knoestig, dus een mooi element om expressionistisch te schilderen. De komende dagen hoop ik wat resultaten te tonen.
Groetjes aan iedereen daar, en voor degenen die een kaart van mij verwachten zeg ik: nog even geduld, er is hier geen kaart te koop en ik moet daarvoor naar Benidorm reizen, Jan.

de foto's

2009-04-19T02:00:00.001-07:00

Hij doet het...

2009-04-19T01:43:00.000-07:00

Daarmee bedoel ik Internet vanuit mijn atelier. Gisteren met Jean-Marie, mijn buurvrouw kunstenaar, weer wat uurtjes aan het prutsen geweest met als gevolg dat we zonder Telefonica het netwerk in de lucht hebben gekregen...iets wat al twee jaar niet gelukt was.
Het is nog niet perfect, want ik moet met mijn laptop op schoot bij de voordeur zitten, omdat anders het signaal te zwak is, maar dat gaan we ook nog wel veranderen.
Gisteren een schilderij gemaakt van oude olijfbomen in de stijl, die ik voor mezelf verder wil onwikkelen. Zie de foto. Verder ook nog een huismusje van een wisse dood gered, zat vast in de bovengrondse stroomdraden met allerlei draadjes om haar pootje. Via een geleende ladder bevrijd en na een operatie met buurman Jos en een schaartje kon de patient weer aan de vrije ruimte worden overgelaten.
Ik hou et en kort, om te kijken of alles goed werkt. De groetjes uit een kletsnat Spanje, Jan

Overal kak tusse...

2009-04-17T08:21:00.000-07:00

Vanmorgen ben ik naar een botanische tuin geweest vol met cactussen, werkelijk schitterende composities en kleuren en ik heb bijna 200 foto´s gemaakt. Echt de moeite waard. Bij deze stuur ik er een paar mee. Daarna ben ik verder het binnenland in gereisd en daar begint echt de stilte. De kusten zijn hier werkelijk volgebouwd, maar als je ongeveer 20 km van de kust het binnenland ingaat, kom je werkelijk in uitgestrekte ruige gebieden. Ik ga op de kaart meer van die routes uitzetten. Ook daar heb ik foto´s gemaakt in een plantage van oude olijfbomen, die nu onderwerp van een schilderij gaan worden. Zodra er iets herkenbaars is laat ik jullie meegenieten. Overigens was de cursus spaans gisteren erg leuk en nu heb ik iedere dinsdag en donderdag deze cursus. Het kan nooit kwaad om je communicatiefaciliteiten uit te breiden, al wordt het wel steeds moeilijker naarmate je ouder wordt. Vanmiddag lekker zalm gegeten en straaks even wat lezen en een wijntje drinken. Het leven is zo slecht nog niet, alleen een beetje eenzaam.

Verder heb ik nog steeds geen Internet. Groetjes uit een redelijk warm (18 graden) Callosa, Jan

Hij is er weer.

2009-04-16T08:47:00.001-07:00

Gisteren de hele dag zitten wachten, maar Telefonica voor het Internet is natuurlijk niet geweest. Lijkt ook vreemd, om op de dag van afspraak te verschijnen. Wie er echter wel kwamen, waren de monteurs van de televisie en je gelooft het niet, maar ik heb nu schotel tv met 360 zenders, o.a. BVN om jullie in Nederland een beetje in de gaten te houden en verder ongeveer 359 zenders met sexadvertenties. Daar zat ik nu echt op te wachten.

Wat wel leuk was gisteravond is, dat om half acht er geklopt werd (ik heb geen bel, alleen een klopper aan de deur, net als iedereen) en twee collega´s kunstenaars op de stoep stonden met de boodschap dat ik me de volgende dag om 11.00 uur moest melden voor de cursus spaans voor gevorderden. Mijn antwoord was, kom even binnen en leg het me uit, waarna het volgende gebeurde: De andere collega´s werden er ook bijgeroepen, doe daarbij 5 liter rode wijn (mag gewoon van de supermarkt komen, een stuk kaas, een leverworst, een zak chips en vooral later op de avond een heleboel korreltjes zout. Vervolgens heb je een avondvullend programma tot bijna middernacht en aan het einde weet je wat iedereen dwars zit, wat iedereen gedaan heeft en vooral waarom we met z´n allen kunstenaar zijn en per definitie daarom kunst maken.

Kortweg we hadden een geweldige avond en na afloop hoefden we niet meer te dineren, alleen nog te ontbijten na een paar uurtjes rust.

Zie hierbij een fotoimpressie van 4 van de 5 deelnemers, de vijfde (ikzelf) moest de foto maken.

Heerlijk, vooral omdat je hier de tijd voor hebt en niet lastig gevallen wordt met andere verplichtingen.

Dat was de boodschap van vandaag, hopelijk tot morgen, ik ga ervan uit dat de Internet man over ongeveer een week komt, dus nog maar even naar het cafe.

De groetjes, uw dag- en nachtwerkende Jan

Mooi weer

2009-04-14T08:09:00.000-07:00

Vandaag hebben we ook een prachtige dag, minstens 20 graden en volop zon. Verder heb ik een rondtour gemaakt door de ateliers van de overige kunstenaars hier, een zestal mensen.

Leuk om het werk van elkaar te zien en de verschillende ruimtes waarin ze werken.

Ik ben begonnen met een serie schilderijen met zee en golven. Dat onderwerp heeft een zekere spanning en ik ga proberen die spanning op het doek te krijgen.

Hierbij het eerste resultaat. Verder wil ik nog iets van mijn huisje kwijt: ik heb maar liefst 4 verdiepingen en dus ook 4 trappen. Het is allemaal een paar honderd jaar oud en de treden van alle 4 de trappen hebben verschillende hoogtes. Je bent dus bekaf van het trappenlopen. Bovendien moet je naar de treden kijken om de hoogte in te schatten en dan vergeet je weleens dat de spanjaarden stukken kleiner zijn dan wij met het gevolg dat je je hoofd stoot tegen het eeuwenoude gesteente.

Een ander probleem is dat de badkamer met de toilet op de 3e verdieping zit en ik dus om te plassen heel wat trappen op en neer moet. Het is dan ook zaak om het plassen echt te plannen, anders haal je het niet.

Geen geklaag hoor, zo is dit niet bedoeld, maar je gaat wel je eigen huisje waarderen met twee verdiepingen, waarop je allebei kunt plassen.

Groetjes en misschien krijg ik morgen internet in mijn atelier, in ieder geval komt de plaatselijke KPN het morgen proberen. Jan

Het lukte even niet.

2009-04-13T06:28:00.000-07:00

Goeie middag allemaal,
het lukte een paar dagen niet, de stroom was hier uitgevallen en daarna het internet, maar nu schijnt alles weer te werken. Greet en Conny zijn hier geweest van vrijdagavond tot vanmorgen. We hebben twee dagen heerlijk als toeristen in de omgeving rondgereisd en erg mooie plaatsen gezien. Al met al een gezellige afwisseling. We hebben ondanks de koude hier, 15 graden lucht en 14 graden zeewater toch gezwommen in zee en dat was heerlijk.
Mooie foto´s van wilde zee, die vanaf nu onderwerp van mijn schilderen zijn. Afgeloepen twee dagen heb ik overigens vanwege het bezoek niet gewerkt, maar vanachten om 8 uur zat ik weer achter de ezel. Ook het schilderij met de citroenen nog verder afgemaakt, nog niet klaar, maar het gaat wel lijken. Verder weinig te melden dit keer, maar wel veel foto´s.
En het is nu redelijk weer, zon en droog. Groetjes, Jan

processie weggeregend...

2009-04-10T11:08:00.000-07:00

We hadden ons verheugd op de processie ter gelegeneid van Goede vrijdag. Alles was in gereedheid, de straten schoon, de bloemen rond de beelden en wij, mijn collega's en ik in het cafe tegenover de kerk om ons warm te drinken. En toen begon het te regen...met bakken tegelijk en alle straatjes worden dan gelijk rivieren.

Helaas dus, geen processie, de weergoden hebben anders beslist.

Wel de hele dag lekker geschilderd, een zeegezicht met tegenlicht en het schilderij met de processie wat verder verbeterd.

Hopelijk is het weer morgen beter en kan ik wat mooiere foto's laten zien.

Groetjes aan allemaal en tot morgen. Jan

Lang zal ze leven...

2009-04-09T08:31:00.000-07:00

Hallo allemaal en vooral mijn zus Marga, want die is morgen jarig. Marga van harte gefeliciteerd en nog vele jaren in goede gezondheid. Mailen lukt niet want de betrouwbare internetshop is 4 dagen gesloten vanwege de pasen. Dus nu vanuit een obscure lokatie, die dag en nacht open is.
Vanmorgen vroeg ben ik naar een strandje gegaan om tegenlicht foto´s te maken over zee. Ik denk dat ik dat onderwerp uitgebreid ga schilderen, want de bergen leveren geen spannende spiegelingen op. Bij deze een foto van het effect van tegenlicht over zee bij een lage zon.
Verder is het zo dat de kust hier helemaal volgebouwd is met totenhoge hotels. Hierbij een foto met de telelens van benidorm, 15 km van mijn stekkie vandaan.
Vandaag ook een houten trapleer gekocht, die ik als ezel kan gebruiken. Met de ezel die in het atelier stond, kan ik alleen op kleine doeken werken.
Ik verheug me erg op het bezoek van Greet en Conny as zaterdag. Kan ik weer even kletsen.
Verder iedereen de groeten en tot morgen uit Callosa.

Jan

Misschien morgen beter weer!

2009-04-08T08:11:00.000-07:00

Ik hoop dat het weer morgen wat beter is. Vandaag scheen de zon al maar het was nog niet stabiel genoeg om buiten te werken en daar ben ik wel aan toe.

Morgen misschien.

Vandaag heb ik daarom verder gewerkt aan de processie en weer een nieuwe onderschildering gemaakt voor citroenen.

Weinig schokkends dus te melden. Behalve een foto op mijn dakterras met de zelfontspanner en de zee zie je in de verte liggen.

Gisteravond heb ik het lichtplan verder geschreven voor OVERLEVE en straaks probeer ik hem naar Wim van Ham te mailen.

In deze andere Internetkroeg werken de mails wel. In het atelier nog steeds niet, dus ben ik van alle nieuws verstoten, want ik heb ook geen radio of tv. Overigens vind ik dat niet erg, alleen kom ik over twee maanden als een vreemde terug, die niet eens weet dat er een kredietcrisis is...

Allemaal de groetjes, ik ben blij met mijn trouwe lezers en tot morgen, Jan

Slecht weer

2009-04-07T08:27:00.000-07:00

Het is hier slecht weer, de hele dag regen en onweer maar niet echt koud. Een dag om lekker thuis te schilderen en dat heb ik dan ook gedaan.

Ik ben begonnen met een schilderij over de processie van afgelopen zondag: pastoor, misdienaars, beminde gelovigen en palmtakken. Eerst vanochtend onderschildering gemaakt en nu inmiddels de pastoor een eerste laagje gegeven.

Ik heb wel zin om wat mensen te schilderen, laatste jaren is het daar niet van gekomen.

Gisteravond hebben we op het dakterras van de buren tot laat zitten filosoferen en praten over ons zelf, onze kunsten en alles wat verder na een paar glazen wijn bovenkomt.

Het was het eerste uitgebreide gesprek samen, we waren met z´n vijven. Twee kunstenaressen en hun echtgenoten. Werkelijk gezellig en na afloop hoefde ik niet meer te eten.

Het blijk dat een van de kunstenaressen een nicht is van Piet vd Brul. Haar moeder heette ook van den Brul en ze woonden in Hilversum.....hoe bestaat het en ze was dus echt van de zaak waar mijn vader vele jaren gewerkt heeft!

De man van de andere kunstenares heeft bij mij op de HTS in Den Haag gezeten....je ziet maar weer, zo blijk je een vroegere band te hebben met elkaar.

We hebben nog even lekker haags kunnen praten.

Verder ben ik nog een paar uurtjes bezig geweest met het lichtplan voor het klank- en lichtspel OVERLEVE. Ik ben al aan scene 4.

Groetjes aan iedereen, en tot morgen, Jan

2009-04-06T08:23:00.001-07:00

2009-04-06T08:20:00.000-07:00

2009-04-06T08:16:00.001-07:00

Een werkdag

2009-04-06T08:02:00.000-07:00

Vandaag een gewone werkdag, voorzover je een dag hier gewoon kunt noemen. Vanochtend lekker geschilderd, en ik begin in mijn ritme te komen d.w.z. mijn stijl van werken te vinden.

Het schilderij met de sinaasappelen heb ik afgemaakt en ben verder gegaan aan het straatje, waarvan nu de tweede laag klaar is. Verder foto´s van de zonsopgang gemaakt, die was behoorlijk kleurrijk, maar ik mis de spanningen van de spiegeling in het water. Dat is een groot verschil met nederland, maar ik ben hier om daarmee te leren leven. De eenzijdige kleuringen in de lucht zonder spiegelingen en dan nog iets boeiends op het doek zetten. Maar ik blijf doorgaan.

Verder is vandaag de werkster geweest, voor mij een vreemde ervaring, ik ben dat niet gewend.

Ze heeft beneden mijn eetkeuken gedweild en vervolgens in twee uur tijd de straat geschrobd. Niet omdat die straat zo groot is, maar omdat er zoveel buurvrouwen langskwamen. Ik heb ook altijd wat te zeuren.

Verder nog een praktisch punt: de e-mails die ik verzonden heb, zijn allemaal teruggekomen omdat de provider hier op de blacklist staat bij telfort. Nu blog ik vanuit een ander cafe en ga straks hiervandaan proberen te mailen en kijken of dat wel lukt. Sorry voor de geadresseerden.

Verder is het fantastisch weer en hoop ik morgen weer te berichten.

Groetjes, Jan

Palmpasen

2009-04-05T06:20:00.000-07:00

Hoi allemaal,
het was een groot feest hier vandaag. Vanuit de kerk was er een processie met palmtakken vanwege palmpasen, door de vele kleine straatjes van Callosa. Zeker 2000 mensen en kinderen liepen in de zondagse kleren mee in de optocht. Een groot feest, na afloop bleef iedereen op het kerkplein gezellig napraten.

Inmiddels heb ik een zestal doeken met verf besmeurd, alles onderschildering dus jullie moeten nog even geduld hebben voordat je wat te zien krijgt.
De andere artiesten zijn ook inmiddels gearriveerd en zo terloops hebben we met elkaar kennis gemaakt. Ik ben de enige zonder partner. Ik denk dat we komende dagen wel een keer samen een wijntje zullen gebruiken (of twee).

Het leven is heerlijk rustig hier: geen telefoon, geen radio, geen televisie, geen post en geen bezoek of andere verplichtingen. Dagelijks schilder ik van 9.00 tot ongveer 14.00 uur, dan wat eten en daarna schrijven of fotograferen. Om 22.00 uur geniet ik van mijn legbad en meestal is het niet later dan 23.00 uur dat ik naar bed ga.....wat een leven.
Mijn enige zorg is eten kopen.
Wim en Mieke hebben me een OVERLEVE pakket meegegeven, waar ik dagelijks van geniet: een sprits bij de koffie, vinaigrette voor over de tomaten, de wijn was meteen al op, en nog wat vitaminesupplemeneten van de mensen van HAK. Nogmaals dank, het past mij uitstekend.

Stein wil ik van harte feliciteren met zijn achtste verjaardag morgen....een heel fijne dag toegewenst vanuit het warme Spanje.

Verder iedereen in Stad en daarbuiten de groeten en vooral Ma Huizer, die zo goed op mijn huisje past.

Jan

Palmzaterdag

2009-04-04T09:05:00.000-07:00

Morgen is het hier groot feest. Vanaf 8 uur is de hele binnenstad (allebei de straten en het hele plein) afgezet vanwege de palmpasen processie. Ik ga ervan genieten en zal er morgen over berichten.
Vandaag ben ik naar de kust geweest naar de plaats Altea. Veel foto´s gemaakt en heerlijk gegeten op de boulevard. Overigens echt een toeristisch gebeuren. Onderweg kwam ik veel bomen tegen met sinaasappelen en citroenen en...mispels. De streek hier is rijk geworden van de mispelteelt en van het geld hebben ze de hotels in benidorm gebouwd.
Met schilderen heb ik een onderschildering gemaakt van de sinaasappels. Een heel doek gevuld met oranje tennisballen op een groene ondergrond.
Overigens die sinaasappels zijn heerlijk sappig en zoet evenals de tomaten. Dat komt omdat alles hier aan de bomen rijp wordt en niet zoals bij ons groen geplukt worden in de hoop dat ze onderweg naar de consument wel zullen rijpen.
Hierbij de beloofde interieurfoto´s van gisteren en mijn voorraad vitamine. Kan mijn moeder ook zien dat ik goed voor mezelf zorg!
Groetjes uit een warm Spanje en op naar de processie.
Jan

Het begint te wennen

2009-04-03T07:05:00.000-07:00

Vandaag de tweede volle dag en feitelijk nog niet weggeweest uit mijn atelier behalve voor wat boodschappen. Ik moest gewoon nog wat acclamatiseren, maar krijg nu de neiging om morgen op stap te gaan en de natuur op te zoeken om te schilderen. Vandaag heb ik het licht van de zonsopgang geschilderd vanaf mijn dakterras. Heel boeiend, de zon komt op maar heeft moeite om door de damp van de regen van gisteren te breken. De bergen staan behoorlijk wat stoom af te blazen in de vroege ochtend.
Het leven is hier ook zeker niet slecht. Ik kook tot nu toe zelf, tussendoor snoep ik van de overheerlijke sinaasappelen uit Valencia. Lekker zoet en sappig en kosten niets. Vanavond ga ik sardientjes bakken, vanochtend op de markt gekocht.
Met schilderen zit ik nog niet in mijn ritme, maar het begint te komen. Nu drie schilderijen in onderschildering klaar.
Hierbij wat foto´s in mijn eetkeuken en mijn schrijfatelier. Ik heb namelijk twee ateliers, een voor het schrijfwerk en een voor het schilderen. Mijn internet werkt nog niet, maar er zijn deskundigen ingeschakeld...
Groetjes aan iedereen en tot morgen
Voor Greet en Conny heb ik nog een mail met reisadvies.
Sorry, de foto´s van mijn atelier en keuken ben ik vergeten op mijn stickie te zetten....dan morgen maar.

Mijn eerste dag aan de slag

2009-04-02T08:01:00.000-07:00

Hallo iedereen,

Na een heerlijke nachtrust ben ik vanmorgen voor het eerst met verf aan de slag gegaan. Het was mooi weer dus heb ik boven op mijn dakterras twee onderschilderingen gemaakt. Een van mijn zicht op de bergen en een van de plaatselijke kerk. Het was heelijk in het zonnetje in alle stilte. Inmiddels is het weer wat minder geworden en heb ik vanmiddag wat zitten lezen in het binnenatelier. Verder stuur ik hierbij nog een foto van onderweg. Na mijn eerste reisdag heb ik overnacht vlakbij het nieuwe viaduct van Millau. Dit viaduct is ongeveer 300 meter hoog en ik heb een foto gemaakt tegen zonsopgang. Mijn toestel had 5 seconden nodig voor de belichting. Verder ook nog een foto van gisteravond vanaf mijn dakterras, ongveer het beeld dat nu in onderschildering staat.
Verder zijn er inmiddels buren in de andere ateliers gekomen, met wie ik even kort gesproken heb.
Ik heb het iedee dat ik een soort kluizenaarsbestaan leef, maar het bevalt me uitstekend.
De eerstkomende dag met echt goed weer reis ik af naar het strand op ongeveer 12 km van hier en hopelijk is het zeewater dan niet al te koud.
Jullie allemaal dank voor het lezen.....het komt nog steeds uit een internetcafe, maar er is een techneut besteld om het internet in mijn atelier te herstellen. Wie weet gaat dat eens lukken.
Allemaal de groetjes en tot morgen.

2009-04-01T07:36:00.000-07:00

Goeie middag allemaal,

Het is me gelukt om heelhuids hier aan te komen. Sinds gistaravond 23.00 uur ben ik in Calloso, heb nog een nachtje in mijn auto geslapen op een dorpsplein hier en sinds 12.00 uur vanmorgen in mijn atelier.
Gewerkt heb ik nog niet, maar gisteravond hierheen heb ik al prachtige luchten gezien, dus de inspiratie is komende.
Mijn dakterras is fantastisch, ongeveer het hoogste punt van het dorp dus met uitzicht over de zee en de bergen rondom. Zowel zonsondergang als opgang kan ik vanuit mijn dakterras bekijken.
Het internet in mijn atelier werkt niet, dus dit komt uit een cafe.
Alvast twee foto´s vanaf mijn dakterras. De zee is wat wazig vanwege het weer. Het is maar 22 graden hier en licht bewolkt.

tot gauw

2009-03-22T12:43:00.000-07:00

Spaans avontuur..

Op maandag 30 maart vertrek ik naar het plaatsje Callosa ongveer 15 km van Benidorm in Spanje om daar in een gastatelier gedurende 2 maanden te werken.
Ik hoop daar de gelegenheid te hebben om zonder afgeleid te worden te werken aan doeken met berglandschappen.
Als beeldend kunstenaar heb ik vele honderden schilderijen gemaakt van het platte nederlandse landschap met vooral veel lucht en water. Het landschap in Spanje is ruig met bergen tot ongeveer 1500 meter en daar ga ik me letterlijk en figuurlijk op storten. Ik neem ongveer 80 doeken mee in verschillende afmetingen en hoop dat ze flink volgeschilderd terugkomen. Ik probeer dagelijks een verslag te maken van mijn werk op die dag en zal dat opvrolijken met foto's.
Mijn eerste berichten kun je op 1 april verwachten (geen mop).
Graag tot ziens.